Marksizm ve Hayvan Özgürlüğü İttifakı
Bir süre önce Marksizm ve Hayvan Özgürlüğü İttifakınızın (mutb) “Et Başkenti” broşürüne rastladım . Et endüstrisinin işçileri ve hayvanları nasıl aşırı sömürdüğünü ve aynı zamanda gezegenin ekosistemi ve doğal kaynakları üzerinde nasıl son derece yıkıcı bir etkiye sahip olduğunu çok etkileyici bir şekilde anlatıyorsunuz.
08/12/2024 03:19 | Son Güncelleme : 20/11/2026 03:16 | Okunma Sayısı : 398 | Super Admin
Marksizm ve Hayvan Özgürlüğü İttifakı
“Sınıf mücadelesi ve hayvan özgürlüğü nesnel olarak aynı düşmana sahiptir: sermaye” – Johanna Bröse
Bir süre önce Marksizm ve Hayvan Özgürlüğü İttifakınızın (mutb) “Et Başkenti” broşürüne rastladım . Et endüstrisinin işçileri ve hayvanları nasıl aşırı sömürdüğünü ve aynı zamanda gezegenin ekosistemi ve doğal kaynakları üzerinde nasıl son derece yıkıcı bir etkiye sahip olduğunu çok etkileyici bir şekilde anlatıyorsunuz. Bu sömürü sisteminin neden bu kadar güçlü olduğuna ve bunun üstesinden gelmek için hangi seçeneklerin bulunduğuna dair analizleriniz, Çevre ve Doğa Koruma Federasyonu'nun yıllık et atlası gibi burjuva yayınlarından farklılık gösteriyor. Çalışmanızın özel hedefi nedir?
Daniel: Bir yandan gazete, et endüstrisi ve siyaseti ile ona karşı direniş koşulları hakkında genel olarak eleştirel, Marksist analizler sunmayı amaçlıyor. Bu bakımdan esas itibariyle herkese yönelikti. Öte yandan, hayvan özgürlüğü hareketinin, diğer siyasi hareketlerin ve klasik solun fikir alışverişinde bulunmasına yardımcı olmak ve ağ oluşturmayı teşvik etmek istiyoruz. Konu yelpazesi buna göre hayvan özgürlüğü, ekoloji ve iklim ile diğer toplumsal hareketlerin yanı sıra sendika ve şirket aktivistlerini, komünistleri, sosyalistleri ve diğer solcuları da hedef alıyor. İnsanları, et sermayesine ve Tönnies, Vion, PHW veya Westfleisch gibi önde gelen şirketlere karşı güçlerini birleştirmeye ve gerçek anlamda devrim niteliğinde ve uygarlık yaratan bir projeye (et endüstrisinin kamulaştırılması ve vegan, ekolojik olarak sürdürülebilir ve demokratik olarak kontrol edilen üretime doğru yeniden yapılandırılması) teşvik etmek istiyoruz. Tabii bu şu anda çok uzak bir ihtimal. Ancak böyle bir dayanışmaya acil ihtiyaç olduğuna inanıyoruz.
Stefanie: Gazetenin amacı böyle bir projeye ilgisi olan veya olması gerekenler arasında anlayışın geliştirilmesine yardımcı olmaktır. Et endüstrisinde sömürü ve tahakküm ilişkileri, işçilerin, hayvanların ve doğanın yalnızca karı maksimize etmenin araçları olduğu bir sistemde birleşiyor. Prensip olarak bu, Corona krizinden önce de biliniyordu ancak bir kez daha aşikar hale geldi.
Anahtar Kelime Corona: Son aylarda yüzlerce mezbaha işçisinin korona virüsüne yakalanmasıyla et endüstrisindeki çalışma koşulları her zaman sorun haline geldi. Medya dalgalarını yumuşatmak için siyasetin ve iş dünyasının hızla sunduğu “suçlular”, Doğu Avrupa ülkelerinden işe dönen insanlardı. Et endüstrisindeki felaket çalışma koşullarına temelden saldırmak yerine ırkçılık ve sosyal şovenizm. Bu nedenle işçilerin durumu analizlerinizde merkezi bir rol oynuyor...
Stefanie: Evet, örneğin işçi sınıfının kötü durumu gazetenin ilk makalesinin konusu: Et endüstrisindeki istihdam ve ücret koşullarına genel bir bakış sunuyor ve "Mesleki Güvenlik ve Sağlık Kontrol Yasası"nı tartışıyor, Geçen yıl kabul edilen ve et sektörünün geçici iş ve iş sözleşmelerini düzenleyen kanun. Ayrıca kesim sektöründe çalışan iki eski işçiyle de röportaj yapma imkanımız oldu: İki Rumen meslektaşımız bize Almanya'ya sözleşmeli işçi olarak nasıl geldiklerini ve burada köle benzeri çalışmayı nasıl deneyimlediklerini anlatıyor. Bütün bunlara dayanabilmek için 16 saate varan vardiyaları, açlık ücretlerini ve fahiş kiraları, mafya benzeri yapıları ve alkol kullanımını anlatıyorlar. Tabii iş güvenliğinden de eser yoktu. Bu arka plana bakıldığında, geçen yıl mezbahalardaki çok sayıda meslektaşın Sars-CoV-2 ile enfekte olması şaşırtıcı değil.
Daniel: Bildiğimiz kadarıyla hayvan ve et endüstrisi, Corona gibi bir şeyin ortaya çıkabilmesine önemli ölçüde katkıda bulundu. Epidemiyolog Rob Wallace ve insan ekolojisti Andreas Malm, yaban hayatı kaçakçılığının, fabrika çiftçiliğinin ve yağmur ormanlarının yok edilmesinin zoonozların ve korona salgınının ana etkenleri olarak rolüne dikkat çekti. Et endüstrisi durdurulmazsa bir sonraki salgın zaten kaçınılmaz. Bu nedenle broşürümüz, çeşitli araştırma sonuçlarının derlendiği “süper yayıcı et sermayesi” hakkında bir makale içermektedir.
Doğanın sömürülmesine ve yok edilmesine karşı, liberalden sağcıya, sağlık bilincine sahip trend belirleyicilerden yan düşünürlere kadar mevcut koşulların açık, Marksist bir analizini geliştirmek neden önemlidir?
Stefanie: Vegan bir yaşam tarzı doğası gereği ilerici değildir. Sağdan, örneğin ezoterik çevreden, harekete katılmaya yönelik defalarca girişimlerde bulunuldu. Ancak bir yandan hayvan hakları ve hayvan özgürlüğü hareketlerinin önde gelen kesimleri tarafından her zaman açıkça reddedildi. Öte yandan, bu tür el koyma girişimleri, hayvan özgürlüğü fikrinin kendisini gayri meşru hale getirmez; örneğin kendileri de sağcı bir cephe hareketi olan "Alman karşıtları"nın düzenli olarak inanmak istedikleri gibi.
Şu anda çok daha büyük tehlike, kapitalist şirketlerin ele geçirmesine zemin hazırlayan yeşil-liberal güçlerdir. Son yıllardaki vegan heyecanından bu yana, hayvanlara olan bağlılığı piyasaya uyumlu kanallara yönlendirmek için daha fazla girişimde bulunuldu; çünkü bu, vegan ürün çeşitlerinin satış pazarlarını artırıyor. Eğer hareketin bazı kesimleri bireysel vegan tüketiminin tek başına yeterli olduğuna inanıyorsa veya hatta şirketlerin artık kendilerinden yana olduğuna inanıyorsa, bu sadece yanlış olmakla kalmıyor; istatistikler daha fazla vegan tüketiminin daha az et üretimi ve elbette Vegan tüketimi anlamına gelmediğini gösteriyor. özellikle et endüstrisine fayda sağlıyor ancak politik açıdan tehlikeli. Bu nedenle, kısmen sağcı olan ama her şeyden önce kapitalistler tarafından benimsenebilecek aktivizmi savunan “Sessizler için Anonim” gibi örgütlere de karşı çıkıyoruz. Önemli olan, siyasi, sınıf mücadelesi talepleriyle bağlantı kurmadan, insanları vegan yaşam tarzı konusunda ikna etmek. İn vitro et, yani laboratuvardan alınan “hayvan” eti hakkındaki tartışmalarda, hayvan hakları hareketinden gelen sesler de, her ne kadar bazıları et endüstrisiyle bağlantılı olsa da, bu tür şirketlere olumlu atıfta bulunuyor.
»Endüstriyel olarak organize edilmiş hayvan cinayetlerini işleten "halk" değil, burjuvazinin bundan kar elde eden kesimleri, yani et sermayesidir. Hayvan hakları ve hayvan özgürlüğü hareketi bu nedenle hayvanların durumu nedeniyle sanayi işçilerini suçlamayı bırakmalıdır.« (Daniel)
Daniel: Hayvanların sömürülmesinden ve öldürülmesinden gerçekte kimin sorumlu olduğunu, hangi nedenlerle sorumlu olduğunu ve bu insanların nerede en savunmasız olabileceğini açıklığa kavuşturmak için Marksist bir analize ihtiyaç var. Endüstriyel olarak organize edilmiş hayvan cinayetlerini işleten "halk" değil, bundan kar elde eden burjuvazinin bazı kesimleri, yani et sermayesidir. Bu nedenle hayvan hakları ve hayvan özgürlüğü hareketi, hayvanların durumu nedeniyle sanayi işçilerini suçlamayı bırakmalıdır.
Stefanie: Yine de dayanışmanın ve siyasi günlük kültürün ve yaşam tarzının bir parçası olarak veganizmi yaymaya devam ediyoruz. Bireysel tüketiciliğe yönelik doğru eleştiriden, bireysel davranışın tamamen önemsiz olduğu veya kapitalizm sonrası üretim ve toplum biçiminde vegan bir yaşam tarzına gerçekten ihtiyacımız olmadığı sonucu çıkmaz. Elbette bir solcu olarak günlük eylemlerinizi temsil ettiğiniz siyasi pozisyonlara uyarlamanız da gerekiyor. Bu, örneğin ataerkilliğin reddedilmesiyle aynı şeydir. Ve kimi özgür bırakmak istersen onu yemiyorsun; bu çok basit.
Birçok yerde hem işçilerin hem de hayvanların sermaye tarafından sömürüldüğünü yazıyorsunuz. Ama çok büyük farklar yok mu? Sınıf mücadelesi ve hayvan özgürlüğü sizin için ne ölçüde bağlantılı?
Daniel: Kesinlikle büyük farklılıklar var. Bunu tekrar tekrar belirtiyoruz. Örneğin, ücretli çalışanların aksine hayvanlar herhangi bir artı değer üretmezler; öldürülürler ya da bedenleri mal üretmek için kullanılır. Dolayısıyla sermaye açısından bunlar işçi, yani Marx'a göre değişen sermaye değil , yalnızca iş aracı ve işin nesnesidir, yani değişmeyen sermayedir. Bu nedenle et sermayesinin hayvanların hayatta kalmasının sağlanmasında hiçbir temel çıkarı yoktur. İşçilere pislik muamelesi yapılıyor (ve Marksist bir bakış açısına göre çoğuna emeklerinin değeri bile ödenmemeli - dolayısıyla bu aslında bir eşdeğer değişimi değil), ancak girişimcilerin iş için işçi olarak onlara ihtiyacı var Et üretimi – en azından bir süreliğine. Marksist yoldaşlarımızdan ara sıra hayvanların “sömürüsünden” bahsetmenin yanlış olduğunu duyuyoruz. Ama öncelikle bu inandırıcı değil, çünkü Marx'ın kendisi değer teorisinde sömürü kavramını kullanmakla kalmıyor, aynı zamanda "doğanın sömürülmesinden" de söz ediyor. İkincisi, sanki sömürü durumu ahlaki bir değerlendirmeyle el ele gidiyormuş gibi, sanki teoride sömürü olarak tanımlanamayacağı için hayvanların durumu daha az önemliymiş gibi argüman sıklıkla ileri sürülüyor. Niteliksel farklılıklara yapılan atıf önemlidir, çünkü kapitalizmde sermaye ve etkilenen işçiler ve hayvanlar için farklılıklar vardır, ancak bunun mutlaka ahlaki-politik bir değerlendirme içermesi gerekmez.
"Bizim görüşümüze göre, ücretli sınıfı özgürleştirmeye yönelik sınıf mücadelesi lehine, hayvanların kurtuluşu için eşit derecede argümanlar olmayan neredeyse hiçbir argüman yoktur." (Stefanie)
Stefanie: Dahası, sınıf mücadelesi ile hayvan özgürlüğünün birbiriyle bağlantılı olduğuna inanıyoruz çünkü hayvan özgürlüğü hareketi ile ücretli sınıf nesnel olarak aynı düşmana, yani sermayeye sahip. Bir yandan, kapitalist mülkiyet ve üretim ilişkilerine müdahale edilmeden hayvanların statüsüne ilişkin hiçbir şeyi, en azından temel hiçbir şeyi değiştirmek mümkün olmayacaktır. Hayvan özgürlüğü hareketi sırf bu nedenle sınıf sorununu gündeme getirmeli ve sanayiye karşı sınıf mücadelelerini desteklemelidir. Bizim görüşümüze göre, ücretli sınıfı özgürleştirmeye yönelik sınıf mücadelesi lehine, hayvanların kurtuluşu için eşit derecede argümanlar olmayan argümanlar hemen hemen yoktur. Günümüzde et tüketimi insanlığın çoğunluğu için artık gerekli olmamakla kalmıyor, aynı zamanda kaynakların israfı nedeniyle nesnel olarak mantıksız da oluyor. Üretici güçler yalnızca insanların yararına mantıklı, planlı üretime izin vermekle kalmıyor, aynı zamanda artık sömürülemeyecek ve sermayenin kâr açgözlülüğünden kurtulamayacak olan hayvanların da yararına oluyor. Bu nedenle hayvanların özgürlüğü için de sınıf mücadelesi vermeliyiz; onların özgürlüğüne karşı Marksistlerin ikna edici bir argümanı yok!
Ancak gerçek farklı: Ücretliler aynı zamanda ideolojik ve maddi olarak et sermayesi sistemine entegre olmuş durumda. Pek çok işçi için et, beslenmenin merkezi bir parçasıdır - Gerhard Schröder'in, körili sucuğun kaldırılmaması gereken “vasıflı işçinin güç barı” olduğuna dair ifadesini hatırlıyorum. Gazetenizdeki bir makale de buna uyuyor; Antonio Gramsci, et şirketlerinin “etçil”, yani ete dayalı bir yaşam tarzı yaratmasını “et hegemonyası” olarak analiz ediyor. Bunu biraz daha ayrıntılı olarak açıklayabilir misiniz?
Daniel: "Et hegemonyası" terimiyle, et sermayesinin çalışan ve orta sınıflara verdiği gerçek maddi tavizlerin ve bununla bağlantılı siyasi ve kültürel biçimlerin birleşiminden bahsediyoruz; bunlar birlikte madunların hayvanların aşırı sömürülmesine rızasını temsil ediyor ve işgücünün sömürülmesi: Et sektörünün içeriden ve üretilen et ürünlerinin satışının sağlanması. Et sermayesi örneğinde bu, emperyalist devletlerdeki diğer endüstrilere benzer şekilde, başlangıçta iyi eğitimli, vasıflı işçilerin küçük bir kısmının, başka yerlere göre daha iyi çalışma ve ücret koşullarına sahip olduğu anlamına gelir. Ayrıca burjuvazi, hayvanlar da dahil olmak üzere doğayı büyük ölçüde tekeline almış ve onu bir üretim aracı olarak özel mülkiyet haline getirmiştir.
Hayvanların ve doğanın, yok edilme noktasına kadar düşünülmeden kullanılabilecek şeylere dönüştürülmesi anlamında mı?
Evet, kesinlikle. Bununla birlikte, egemen sınıf yalnızca hayvanların özel mülkiyetini talep etmekle kalmıyor, aynı zamanda bunu genelleştirerek, sınıfına bakılmaksızın tüm insanların hayvanları mülk olarak edinmelerine prensipte izin veriyor ve bu da elbette esas olarak gerçek ekonomik koşullar göz önüne alındığında sermayeye fayda sağlıyor. ve siyasi güç dengesi. Hayvan sahibi olma hakkı, çoğu insanın ve hayvan hakları ve hayvan özgürlüğü hareketlerindeki pek çok aktivistin hâlâ hayvanların sömürülmesinin ve tahakküm altına alınmasının bir tür meselesi, yani "insanlar ve hayvanlar arasındaki bir ilişki" olduğunu düşünmesinin nedenlerinden biridir. Her ne kadar pek çok insan özel hayatında "kendi" hayvanlarına kendi mülkleriymiş gibi davransa da, bu öncelikle hayvan sermayesi ile hayvanlar arasındaki aşırı sömürü ilişkisidir. Sonuçta, genel olarak hayvan sermayesi ve özel olarak et sermayesi, belirli sömürü ve tahakküm uygulamalarının en azından resmi olarak hayvanları koruma yasalarıyla yasaklanması ölçüsünde maddi tavizler vermek zorunda kaldı.
Buna et hegemonyası bağlamında bakarsak, et sermayesinin doğrudan et üretimi dışındaki maddi imtiyazları, bir yanda sermaye ile diğer yanda işçiler, hayvanlar ve doğa arasındaki çelişkiyi yaşanabilir kılan politik-kültürel biçimlerle tamamlanmaktadır. madunlara yönelik ve aynı zamanda et ürünlerinin satışını da sağlamaktadır. Bu kültürel ve politik formlar etobur yaşam tarzını da içerir. Bu, özellikle beslenme (aynı zamanda giyim) açısından et etrafında dönen bir yaşam tarzını ifade eder. Bu yaşam tarzı, etin emperyalist metropollerde kitlesel beslenmenin odağı haline geldiği son 150 yılda büyük ölçüde farklılaştı. Futbol stadyumundaki zorunlu sosislerden yazın barbekü seanslarına ve televizyondaki yemek programlarına, şeflerinin enfes etlere güvendiği “haute cuisine”e kadar her şey var. Hayvan etinin insanların tüketebilmesi için mükemmel bir gıda maddesi olarak sunulmakta ve her türlü olumlu çağrışımlar verilmektedir.
Peki kimlik yaratan bir kültürel varlık olarak et?
Stefanie: Kesinlikle. Et sektörünün reklam sitesi “kritik-fleisch.de”ye bir göz atın. Diyor ki: Et sağlıklıdır, iklime hiç zararlı değildir, refahı simgelemektedir vb. Bunlar, etin tüm yiyeceklerin en iyisi olarak yüceltildiği, arkasında et endüstrisinin sömürü ve tahakkümünün ortadan kalktığı masallardır. Bu yaşam tarzı, güçlü bir şekilde et ve diğer hayvansal ürünlerin tüketimine yönelen özel kimlik fikirlerine karşılık gelir: Evdeki ızgara ustaları olan erkekler, yükselen orta sınıf grupların üyeleri, kendilerini et ve diğer hayvansal ürünlerin tüketimine ikna eder. et “organiktir”, sağlıklı beslenirler ve dünyayı daha iyi bir yer haline getirirler vb. Sonuçta, et hegemonyasının envanteri, bir dizi türcü ideolojiyi, yani hayvanların aşırı sömürülmesini ve hayvanlar üzerindeki tahakkümünü doğrudan veya dolaylı olarak meşrulaştıran ve gizleyen düşünce biçimlerini ve söylem stratejilerini içerir. Bu, "İnsanlar her zaman hayvan yemiştir" veya "Et tüketmeseydik beynimiz bu kadar gelişmezdi" gibi klasiklerden vegan beslenmenin şeytanlaştırılmasına kadar uzanıyor.
Daniel: Yani et hegemonyası, Gramsci'nin başlangıçta anladığı şekliyle burjuva hegemonyasının bir alt biçimidir. Ekim Devrimi'nden sonra Batı'daki proleter devriminin neden başarısız olduğunu açıklamaya çalıştı ve basitçe açıklamak gerekirse, Batı'daki egemen sınıfların bir hegemonya geliştirmeyi ve böylece madun sınıfların bazı kısımlarını bir çatışma ortamına sokmayı başarmalarında bu açıklamayı buldu. ittifak bütünleşir. Gramsci bu süreçlerin toplumu bir bütün olarak etkilediğini anladı. Ancak oradaki et endüstrisi ve hayvan sömürüsüyle ilgili mekanizmaları inceledik. Et hegemonyasının özel bir özelliği, Gramsci'nin henüz farkında olmadığı veya kendi zamanında analiz edemediği, işçi sınıfı örgütleri ile yeni toplumsal hareketlerin ikili entegrasyonunu hedeflemesidir.
Et endüstrisi ile emperyalizm arasındaki küresel bağlantıyı analiz eden bir makale dikkat çekicidir. Et sermayesinin “emperyalist dünya sisteminin merkezinde” olduğunu yazıyorsunuz. Neden?
Stefanie: Esasen, çünkü Alman et sermayesi uluslararası sömürü ve bağımlılık koşullarından yararlanıyor. "Dünya sisteminin merkezleri" terimi, ilgili devletlerin - ya da orayı yöneten sınıfların - küresel kapitalist kâr üretimi ve dağıtımının kazananları olduğu gerçeğine gönderme yapar. Emperyalizm kavramı da bu noktada kapitalist üretim tarzının bu koşulları rastgele değil, sistematik olarak ürettiğini açıkça ortaya koymaktadır.
»Eğer PHW ve Co. Polonya'ya yatırım yaparsa, o zaman orada sadece işçilerin ve hayvanların sömürüsü Alman kapitalistlerinin komutası altında gerçekleşmeyecek, aynı zamanda elde edilen karlar da yerel şirket genel merkezlerine - vurguncular da dahil - aktarılacak. emperyalist merkezler.” (Stefanie)
Alman et endüstrisi, sermayenin yoğunlaşması ve merkezileşmesi yönünde güçlü bir eğilim ile karakterize edilmektedir. Bu, diğer şeylerin yanı sıra, bireysel şirketlerin neyin, nerede ve hangi koşullar altında üretileceğine ilişkin karar alma gücünün arttığı anlamına geliyor. En büyük kesim ve et işleme şirketleri, yerel et pazarının doygunluğuna rağmen 2005'ten bu yana üretimlerini giderek daha fazla genişletmeyi başardılar; bu aynı zamanda makalede çeşitli örneklerine değindiğimiz coğrafi genişleme stratejileriyle de ilgilidir. Bir şey şu ki, Alman emperyalizminin ekonomik modeline benzer şekilde, et ürünleri giderek daha fazla ihraç ediliyor. Tönnies bugün satışlarının yüzde 50'sini ihracattan yapıyor. AB'nin doğuya doğru genişlemesinden bu yana Doğu Avrupa'ya ihracat da arttı. Bir başka örnek ise ücretlerin ve hayvanları koruma düzenlemelerinin Almanya'dakinden daha kötü olduğu ülkelere sermaye ihracatıdır. Örneğin Polonya'daki ucuz üretim, yerel pazarın bazı kısımlarını ele geçirmeyi kolaylaştırıyor. Ve PHW ve Co. bu Doğu Avrupa ülkesine yatırım yaptığında, orada yalnızca işçilerin ve hayvanların sömürüsü Alman kapitalistlerinin komutası altında gerçekleşmez, aynı zamanda buradan elde edilen kârlar da yerel şirket merkezlerine aktarılır. Emperyalist merkezlerdeki vurguncular.
Birçok yerde rakiplerin ezici göründüğünü ve onlara karşı mücadele edilmesi gerektiğini açıkça belirtiyorsunuz. Direnç hangi düzeyde ve hangi araçlarla var?
Daniel: Pek çok düzeyde direnç var, ancak bunu olduğundan daha fazla büyütmemelisiniz. Her şeyden önce, orada çalışan yoksulların çoğunluğunu oluşturan Doğu Avrupa'daki göçmen işçiler de dahil olmak üzere, üretimdeki meslektaşlarından her zaman küçük ölçekli protestolar ve direniş eylemleri oluyor. Vahşi grevlere gidiyorlar, işten uzak duruyorlar ya da ilgili kamuoyunun bir kısmını, sürekli olarak kötü olan çalışma ve ücret koşulları hakkında bilgilendiriyorlar. Bununla birlikte, bu protestoların kapsamını ampirik olarak ölçmek zordur çünkü kısmen kendini korumak için halka nadiren ulaşırlar. Bir de elbette sendikaların çalışmaları var. Neyse ki, yemek-zevk-restoranlardan sorumlu sendika (NGG) yakın zamanda saldırıya geçti ve daha yüksek asgari ücret için mücadele etmek üzere grevler başlattı. Ancak NGG liderliği, cumhuriyetteki diğer büyük sendikaların başkanları gibi hâlâ bir sosyal ortaklık çizgisini izliyor ve "iyi" Fordist sosyal uzlaşmaya geri dönmeyi umuyor.
Zaman zaman göçmen işçilere somut yardım teklifleriyle destek veren ve halkla ilişkiler çalışmalarıyla et baronlarına karşı çalışan sivil toplum grupları ve kuruluşları da oluşuyor. En tanınmış temsilcilerden biri, Katolik Kilisesi'ne katılımı pek hayırseverlikle karşılanmasa da önemli bir ses olan Papaz Peter Kossen'dir. Ayrıca et endüstrisine karşı çoğunlukla belirli sorunlar nedeniyle mücadele eden STK'ların ve toplumsal hareketlerin sayısı giderek artıyor. Bunlar arasında hayvan ve et üretiminin ekolojik sonuçlarını kınayan çevre örgütlerinin yanı sıra hayvanların sömürülmesine karşı sokaklara çıkan ve bazen bir et fabrikasını bloke eden veya işgal eden hayvan hakları ve hayvan özgürlüğü grupları da yer alıyor.
Stefanie: Ne yazık ki taraflar çözümden çok sorunun parçası. Sol Parti'nin ve Yeşiller'in bazı kesimlerinin endüstriyel fabrika çiftçiliğini ortadan kaldırmaya yönelik fikirleri daha da ileri gidiyor. Ancak bireysel üyeler dışında onlar bile hayvan sömürüsünü temelde sorgulamıyor, tam tersine. Yeşiller için tarım ve et endüstrilerinin yeniden yapılandırılması aynı zamanda kapitalizmi yeşillendirerek ona yeni bir soluk getirmeye yönelik eko-modernist stratejinin bütünleyici bir unsurudur. Örneğin federal seçim programı, “Avrupa'da sosyal-ekolojik bir piyasa ekonomisi kurmak” istediklerini ve hayvan ve et üretiminin yeniden yapılandırılmasının “hayvansal ürünlerde hayvan refahı yüzdesi” ile finanse edilmesi gerektiğini söylüyordu. Başka bir deyişle: Et zenginlerinin kârlarına dokunmak istemiyorlar; genel nüfus onlar için yeni ahırlara para ödemeli.
Hegemonya mücadelelerinde merkezi bir arena olarak kültürel düzeyde nasıl görünüyor?
Daniel: Kültürel olarak son yıllarda bireysel protesto tohumları ekildi. Örneğin gazetemizde karşı kültür dergisi Melodie & Rhythm (M&R)'in genel yayın yönetmeni Susann Witt-Stahl'ın yazdığı “Devrimci sanat, karşı kültür ve estetik üzerine notlar” başlıklı bir makale var. Bu eserde, diğer şeylerin yanı sıra, işçilerin ve hayvanların bedenlerinin ihlal edildiği mezbahalara karşı kültürel bir protesto düsturu olarak "Sanattaki tüm güç etten gelir" fikrini ortaya koyan Avusturyalı sanatçı Alfred Hrdlicka'yı temel alarak geliştiriyor. yok edilir. M&R her zaman bu tür fikirlere bir platform sunar.
Kültürel alanda bireysel işaretler olsa da, bir tür muhalif kültür olarak vegan yaşam tarzının artık giderek bir kültürel-politik entegrasyon aracına doğru yozlaştığını da belirtmek gerekir. Bu hiçbir şekilde bu yaşam tarzının başlı başına bütünleştirici bir etkiye sahip olduğu anlamına gelmez. Ancak şu anda et sermayesi de dahil olmak üzere sermayenin bir kısmı tarafından kar odaklı üretim ve vegan ürünler için büyüyen bir pazar için işlevselleştiriliyor ve depolitize ediliyor. Veganlık artık başlı başına muhalif bir yaşam tarzı değil, başlı başına bir sınıf çatışması alanı haline geldi.
Şu ana kadar hem gazetenize hem de çalışmalarınıza nasıl tepkiler geldi?
Stefanie: Şaşırtıcı derecede iyi. Son zamanlarda özellikle Marksist soldan. Veganlık, hayvan hakları ve hayvan özgürlüğü hareketleri hakkındaki çekinceler hâlâ çoğunlukla çok güçlü; tamamen kültürel nedenlerden dolayı. Ancak en azından Corona ve mezbahalarda Corona salgınları başladığından beri, birçok yoldaş et endüstrisi konusunda bir pozisyon geliştirmeleri gerektiğini ve et kapitalistlerini ve tekellerini körü körüne savunamayacağınızı açıkça gördü. Bunun aynı zamanda nesil değişimiyle de alakası var. Bu nedenle son dönemde Marksist ve komünist kamplardan etkinlik talepleri artıyor. Hayvan hakları ve hayvan özgürlüğü hareketinin sol kanadında artık sorunun mezbaha çalışanlarında değil patronlarında olduğu konusunda bir farkındalık oluştu. Elbette bu sadece bizim başarımız değil. Ancak sohbetlerden ve geri bildirimlerden yayınlarımızın da buna katkıda bulunduğunu biliyorum.
Daniel: Elbette, erişim alanımızın ne kadar sınırlı olduğu ve çalışma alanımızın ne kadar "egzotik" olduğu konusunda hiçbir yanılsamaya kapılmıyoruz. Analiz ve içerik geliştiriyoruz ve klasik Marksist teoriyi et endüstrisi ve hayvan özgürlüğü meselesine uygulamaya çalışıyoruz. Ve çoğu açıdan (hepsi olmasa da) bunu bu şekilde yapan ilk biziz. Tabii bu da dirençle karşılaşıyor. Ancak son birkaç yıl, Marksist yoldaşların yanı sıra hayvan hakları ve hayvan özgürlüğü hareketinde de sesini duyurmanın imkansız olmadığını gösterdi. 2021'de Marksistlerin ekolojik kriz ve et endüstrisi konusunda bir pozisyona ihtiyacı var ve hayvan hakları ve hayvan özgürlüğü hareketinin kendi politikasının toplumsal çerçevesinin gerçekte ne olduğunu kendisine sorması gerekiyor - bu, en azından Corona'dan bu yana fazlasıyla açık hale geldi.
“Et Başkenti” gazetesi, Marksizm ve Hayvan Özgürlüğü İttifakı'nın , hayvan özgürlüğü hareketinden grup ve bireylerin ve komünist sol aktivistlerin çalıştığı bir projesidir. İsrailli sosyolog ve tarihçi Moshe Zuckermann gibi “harici” yazarlar da gazetede yer alıyor. “Das Fleisch Kapital” gazetesinin basılı versiyonu da ittifakın web sitesinden sipariş edilebilir .
Bunlar da ilginizi çekebilir
Trump, Putin ve Şi'den dört maddelik deklarasyon
ABD, Rusya ve Çin arasındaki görüşme 4 maddelik deklarasyonun imzalanmasıyla sona erdi. Dünyanın dört bir yanında askeri, siyasi, ekonomik hegemonya ve rekabet halinde olan emperyalist devlet liderleri, dünyaya barış ve istikrar getireceklerini ileri sürdü.
15 saat önceUkrayna-Rusya savaşı bitmiyor
Medyascope Yayın Yönetmeni Ruşen Çakır, Ömer Taşpınar ve Gönül Tol, Transatlantik programında Rusya-Ukrayna savaşındaki son durumu, barış ve ateşkes ihtimallerini, ABD'nin dış politikasını ve Avrupa'nın güvenlik politikalarını değerlendiriyor.
2 gün önceFransa’da yeniden grev: Emekçiler ve öğrenciler bir kez...
Fransa'da hükümetin maaş endeksi artışını reddetmesi üzerine kamu emekçileri greve çıktı. Lise ve üniversite öğrencilerinin de desteğiyle ülke genelinde eylemler düzenlendi. Fransa’da gençlik mücadelesi ve emek hareketi bir kez daha sokakta buluşuyor.
2 gün önce


Yargıtay'da kaybolan dosya ile Gürsel Tekin'in alakası var?