Sosyalistlerin Kendi Dış Politika Gündemlerine İhtiyacı Var
Jacobin dergis i(Amerikan solunun önde gelen seslerinden biri olup, siyaset, ekonomi ve kültür konularında sosyalist bakış açıları sunmaktadır) Ma B. Sawicky imzasıyla yayınlanan makalesinde;'Sosyalistler Kongre'deki etkilerini genişlettikçe, ABD dış politikası için kendine özgü bir gündem ortaya koymamız gerekecek; bu vizyon, hem MAGA'nın pervasız emperyalizminden hem de ana akım liberallerin beceriksiz emperyalizminden farklı olmalı.'
30/10/2026 17:23 | Son Güncelleme : 19/11/2026 23:11 | Okunma Sayısı : 95 | Super Admin
Jacobin dergis i(Amerikan solunun önde gelen seslerinden biri olup, siyaset, ekonomi ve kültür konularında sosyalist bakış açıları sunmaktadır) Ma B. Sawicky imzasıyla yayınlanan makalesinde;
Sosyalistlerin Kendi Dış Politika Gündemlerine İhtiyacı Var
|
Ma B. Sawicky |
|
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ana akım haber kuruluşları ve siyasi yorumcuların sosyalistleri "çok liberal" veya basitçe "ilerici" olarak tanımlamaları ya da demokratik sosyalistler ile geniş sol görüşlü diğerleri arasında ideolojik çizgiler çizmenin ne anlama geldiği konusunda kafa yormaları yaygındır. Aslında, ciddi farklılıklar vardır; sosyalistlerin kamuoyuna açıkça ifade etmeleri ve netleştirmeleri gereken farklılıklar. Aynı zamanda, Amerika Demokratik Sosyalistleri (DSA) hızla büyürken, bazı yorumcular DSA'nın genel kabulden en uzak pozisyonlarını vurgulamayı tercih etmektedir.
Daha önce iç ekonomi politikası söz konusu olduğunda sosyalistler ve liberaller arasında bir ayrım yapmaya çalışmıştım . Peki ya dış politika? Burada bu alan için sosyalist bir gündem öneriyorum. Yine, amaçlarımdan biri, ABD'nin diğer ülkelerle ilişkileri söz konusu olduğunda sosyalist bir yaklaşımın liberal bir yaklaşımdan nasıl farklı olacağını göstermektir.
![]() |
Sosyalistler, kentsel seferberlikler ve Kongre'deki Squad ve DSA müttefiki bloğun büyümesiyle birlikte Amerika Birleşik Devletleri'nde iktidar pozisyonlarına doğru ilerlerken, "ulusal güvenlik" organlarının en son açılacak olanlar arasında olmasını bekleyebiliriz. Tarihsel olarak, bu organlar önemli ölçüde özerkliğe sahip olmuş ve demokratik hesap verebilirliğe en az duyarlı olmuşlardır. Her iki partiden başkanların, Kongre'nin onayı olmadan (ki bunun anayasal bir ayrıcalık olduğu söylenir) diğer ülkelere karşı silahlı düşmanlık başlatmalarının kolaylığı kötü şöhret kazanmıştır. Yine de, artan siyasi güçle birlikte, solun dış politikada ciddi bir rol oynaması için fırsatlar da ortaya çıkacaktır.
II. Dünya Savaşı Sonrası ABD Dış Politikasını Anlamak
T1970'lerde, efsanevi Church Komitesi'nin Merkezi İstihbarat Teşkilatı (CIA), Federal Soruşturma Bürosu (FBI) ve diğerleri tarafından işlenen bitmek bilmeyen bir dizi kirli işi ortaya çıkardığı bir an yaşandı. Bu ifşaat 1975-76 yıllarında gerçekleşti ve Senatör Frank Church, günümüzde bir eyaletin olabileceği en aşırı sağcı eyalet olarak kabul edilen Idaho'dan geliyordu.
Daha geriye gidersek, 1956'da Cumhuriyetçi başkan Dwight D. Eisenhower, Mısır'ın Süveyş Kanalı'nı millileştirmesinin ardından (ki bu kesinlikle Mısır'ın hakkıydı) İngiliz ve Fransız emperyalist entrikalarına ABD'nin desteğini engellediği bir an yaşanmıştı. Ancak bu istisnalar dışında, ABD önderliğindeki Batı emperyalizmi II. Dünya Savaşı'ndan beri serbestçe hareket etmiştir.
İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana ABD dış politikasındaki en önemli gizli amaç, dünya hegemonyası olmuştur.
Sol için temel ikilem, hükümetimizin ordusunun yardımıyla gerçekleştirmesini umduğumuz iyi işlerin, hayırsever eylemlere hiçbir ilgi göstermeyen bir devletin sorumluluğunda olmasıdır. Özgürlükçü bir arkadaşım, (kapitalist) devletin herhangi bir müdahalesinin, alçakça ve gizli amaçlarla zehirleneceğinin kaçınılmazlığını bana vurguladı.
Tezim şu ki, II. Dünya Savaşı'ndan bu yana ABD dış politikasındaki en önemli gizli amaç, George Kennan'ın meşhur " X Maddesi "nde somutlaşan ve daha dar ekonomik kaygıların önüne geçen dünya hegemonyasıdır. ABD ulusal güvenliğinin yarı özerk kurumları da bu amaca adanmış olup, İngiliz ve Fransız imparatorluklarının dağılmasının ardından oluşan boşlukları doldurmak için hızla çalışmaktadır.
Liberalizm, hegemonya zorunluluğuna duyulan sempatiyle tehlikeye girer. Bunun en bilinen örneklerinden biri, Başkan Bill Clinton'ın Dışişleri Bakanı Madeleine Albright'ın Amerika Birleşik Devletleri'ni "vazgeçilmez ulus" olarak nitelendirmesidir. Başka bir deyişle, hegemonya elzemdi.
Demokrat Parti'nin bir diğer dış politika uzmanı ve eski insan hakları aktivisti Samantha Power, ünlü kitabı " Cehennemden Gelen Bir Sorun" da , daha müdahaleci bir ABD dış politikası savunmak için soykırım kartını kullandı. Ancak Gazze'de cehennem çöktüğünde ve Bayan Power'ın bir şeyler söyleme şansı olduğunda, 2024'teki katliama verdiği yanıt çadır göndermek oldu .
Biden yönetimi, Gazze yerle bir edilirken oyalanıyordu. Ayrıca, Barack Obama'nın İran'la yaptığı anlaşmanın yeniden canlandırılması konusunda da tereddüt etti; bu da Donald Trump'ın göreve döndüğünde ülkeyle düşmanlık başlatmasını muhtemelen kolaylaştırdı. Elbette, George W. Bush yönetimi altında, Irak'taki "kitle imha silahları" (KİS) hakkındaki alevli yalanlar vardı; şimdi bu yalanlar Başkan Trump tarafından İran'la ilgili olarak absürt bir biçimde tekrarlanıyor. Bu arada, ABD'nin Irak'tan çekilmesi, bu alanı sözde düşmanımız İran'a açık bıraktı. Kimse dış politikanın mantıklı olması gerektiğini söylemedi.
Sosyalistler ve Müdahalecilik
Solun daha dar, varsayılan duruşu, Amerika Birleşik Devletleri veya müttefiklerinin askeri müdahalesine topyekûn karşı çıkmaktır. Liberal müdahale yanlılarının tavrı ise müdahale etmemenin dehşetini abartmaktır. Bu gerekçeler genellikle asılsızdır. Tarihsel olarak, büyük bir gücün her saldırısı, genellikle yanlış olan, önceden verilmiş bir zarar veya üstün bir insani amaç iddiasıyla gerekçelendirilir.
Durumu daha da karmaşıklaştıran şey, güçlü bir ulusun askeri araçlara başvurmadan daha zayıf bir ulusa karşı saldırganlık gösterebileceği yolların olmasıdır. Bunlardan biri, hakkında çok şey yazılmış olan, borçlanmanın yırtıcı bir şekilde kullanılmasıdır . Bir diğeri ise sermaye ve ticaret mallarının hareketine yaptırımlar uygulanmasıdır. Şu anki tercih edilen silah ise gümrük vergileridir; ABD ve İsrail'in Ortadoğu'da sergilediği fiili, ölümcül güç kullanımından bahsetmeye bile gerek yok. Yaptırımların ve gümrük vergilerinin etkinliği tartışmalıdır. Ve şimdi Trump yönetimi, İran'da askeri gücünün bile her zaman inatçı bir hükümetten taviz koparamayacağını keşfediyor.
Sosyalistler, fırsat bulduklarında, en azından ABD'nin askeri müdahalesine yönelik her türlü önerinin önüne yüksek bir standart koyacaklardır. Saldırganlığın altında yatan motivasyonları göz ardı eden liberal bahanelere başvurmayı reddetmeliyiz. Irak hakkındaki tartışmalarda bunların birçoğunu gördük: Bush yönetimi savaşı yetkin bir şekilde yürütemedi. Kitle imha silahları arayışına devam edilmesine izin verilmeliydi. Müttefiklerin işbirliğini sağlayamadık. Bush, Kongre'den gerekli onayı alamadı.
Sosyalistler, ABD'nin askeri müdahalesine yönelik her türlü öneriye en azından yüksek bir standart koyacaklardır.
Şimdi eleştirinin tercihi "Başkan Trump'ın hiçbir planı yok" şeklinde; ayrıca benzin fiyatlarındaki artışı siyasi puan kazanmak için kullanma çabalarını da görüyoruz. İran saldırılarına yönelik zayıf eleştirilerde bulunan sözde Trump karşıtı seslere karşı temkinli olmalıyız. Sorun, bir son oyunun olmaması, İsrail'in savaşa ortak olması, hedefler için sürekli değişen bahaneler veya MAGA ulusal güvenlik liderlerinin gösterisi değil.
Trump'ın gerçekten de bir planı var: güç gösterisi yapmak, ortalığı havaya uçurmak, insanları öldürmek ve Douglas MacArthur'un ikinci gelişi gibi poz vermek. Bu durum, başkanın dengesiz kişiliğine ve zayıf zekasına indirgenmiş gibi görünebilir, ancak gerçek şu ki, her iki partiyi de yönlendiren ABD dış politika kurumu, 1950'lerde Başbakan Muhammed Musaddık'ın yükselişinden ve daha sonra Şah liderliğindeki ABD kukla rejiminin düşüşünden bu yana, on yıllardır İran'ı hedef almıştır.
Savaş karşıtı liberaller, Trump'ın İran macerasına yönelik eleştirilerin daha az militarist ABD müttefiklerinden gelmesini umarken, İran'ın nükleer silah edinmesinin engellenmesi gerektiği yönündeki iflas etmiş söylemin tekrarlanmasıyla hayal kırıklığına uğradılar. Müttefikler ayrıca, tıpkı ABD'deki merkezci veya şirket yanlısı Demokratlar gibi, Trump ve İsrail devletinin Orta Doğu'daki entrikalarına yönelik eleştirilerinde de zayıf kaldılar.
Petrol savaşları mı?
OABD'nin saldırganlığına dair ortaya atılan teorilerden biri, doların uluslararası rezerv para birimi statüsünün Irak veya İran gibi petrol ihracatçıları tarafından tehlikeye atılacağı düşüncesidir. Ancak dünya ticareti zaten sadece dolarla değil, çeşitli para birimleriyle yürütülmektedir ve dünyanın geri kalanı -özellikle Çin Halk Cumhuriyeti- ABD'ye kıyasla ekonomik olarak büyümeye devam ettikçe bu durum giderek daha da belirginleşecektir. Büyük miktarda dolara sahip ülkeler ayrıca, doların değer kaybetmesi durumunda (ki bu, başka bir para birimi lehine ellerindeki doları azaltmaya çalışmaları halinde gerçekleşecektir), kendi servetlerinin de zarar göreceği ikilemiyle karşı karşıyadır.
Mars'a gitmeyi hayal eden çılgın milyarderler hakkındaki boş laflardan başka, mevcut rejimi açıklayan kapsamlı bir hikayemiz yok.
Basitleştirilmiş ekonomik açıklamalar, uzun zamandır sol kanat dış politika tartışmalarını daha geniş anlamda olumsuz etkiliyor. Geçmişte, Vietnam Savaşı'nın Güneydoğu Asya'dan kauçuk ihracatının kontrolü için yapılan bir mücadele olduğu öne sürülmüştü. Kosova'da ise Batı güçlerinin göz diktiği muazzam mineral kaynaklarından bahsedilmişti . Afganistan'da ise asıl meselenin bir petrol boru hattı olduğu söylenmişti .
Şimdi her şeyin petrolle ilgili olması gerekiyor. Bu belki Trump için geçerli olabilir, ama onun bilgisiz olduğunu biliyoruz. Petrolün önemi abartılabilir. Birincisi, rüzgar, güneş ve hatta nükleer enerji daha ekonomik ve güvenli olabileceğinden, dünya fosil yakıtlardan uzaklaşıyor. İkincisi, Amerika Birleşik Devletleri'nin kendisi net bir fosil yakıt ihracatçısıdır. Üçüncüsü, petrol çıkarımının büyük bir kısmı kârlılık açısından bıçak sırtında yer alıyor: dünya fiyatındaki sınırlı bir değişim, yüksek maliyetli çıkarım operasyonlarını işsiz bırakıyor ve bu da doğal olarak yatırımı sınırlıyor. Dördüncüsü, yeni çıkarıma yatırım zaman alıyor ve büyük, önceden yapılan sabit maliyetlere tabi oluyor ve bu maliyetler batık maliyetlere dönüşüyor. Petrol ve doğalgaz çıkarımına yatırım, yukarıda belirtilen engeller ve belirsizlikler nedeniyle caydırılıyor; bir musluk gibi açılıp kapatılamaz.
ABD saldırganlığının bu klasik ekonomik açıklaması, Trump'ın açıkça çıkarcı Venezuela girişimiyle yeniden gündeme geldi. ABD müdahalelerinin hedef aldığı tüm ülkelerde, fosil yakıt sömürüsü fırsatları da dahil olmak üzere, ticari fırsatların var olduğundan şüphe duymamalıyız. Ancak, sermayenin geniş çıkarlarının dayandığı hegemonya politikası, hepsinin üzerinde yükseliyor. Bu temel analitik çerçeve, sosyalistleri liberallerden ayırıyor.
Bugün Donald Trump, Batı emperyalist hegemonyasının, ekonomik faktörlere dayanan ve tarihsel önceliğini oluşturan temel ilkeyi, kişisel egemenliğine, servetine ve sınırsız hareket özgürlüğüne indirgemiş gibi görünüyor. Mars'a gitmek isteyen çılgın milyarderler hakkındaki boş laflardan başka, mevcut rejimi açıklayan kapsamlı bir hikayeden hala yoksunuz. Belki de onların etkisi, kripto para yatırımcıları, Körfez monarşileri ve İsrail'in saldırganlığıyla birlikte, Trump ve ABD dış politikası üzerinde sanıldığından daha fazla bir etkiye sahip.
Müdahale karşıtlığına istisna mı?
WVarsayılan müdahale karşıtlığına istisnalar hayal edebiliriz. Şu anki en büyük istisna Ukrayna. Kimse Ukrayna'daki Ruslara karşı NATO birliklerini göndermeyi önermiyor, ancak diğer yardım türleri desteklendi. Ukrayna yardımı tartışmasını burada çözmeye çalışmayacağım, sadece yardım için meşru bir Rus emperyalist karşıtı gerekçe olduğunu iddia edeceğim. Sosyalistler muhtemelen bu konuda bölünmüş kalacaklar. Ukrayna'ya füze göndermek ile ABD askerlerini Ukraynalıların yanında savaşmaya göndermek arasında ince bir çizgi var. (İkincisinin de gizlice, yarı resmi eğitmenler ve operatörler şeklinde devam ettiğinden şüphe duymuyorum.)
Daha geniş mesele, bir yandan Rusya Federasyonu, diğer yandan da Trump'ın NATO ittifakına duyduğu küçümsemeyle tehdit edilen Avrupa'nın kaderidir. Avrupa, tüm kusurlarına rağmen, Rusya, Hindistan, Türkiye, Macaristan, İsrail, Filipinler ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki neo-faşist eğilimlerin tam aksine, dünyadaki sosyal demokrasinin başlıca kalesidir. Solun NATO'ya olan takıntısı bu gerçeği göz ardı etme eğilimindedir. Avrupa, ABD hegemonyası için tercih edilebilir bir rakip olarak da düşünülebilir; Trump yönetiminden kesinlikle daha iyi bir seçenek olacaktır.
Diğer bir sorun da İsrail. Artık liberal, hele ki sosyalist bir Siyonizm için geçerliliğini yitirmiş durumda. Yetmiş binden fazla insanın öldüğü ve her geçen gün yeni vahşetlerle bu sayının arttığı gerçeği tartışılmaz. İşçi Siyonizminin siyasi çöküşü, Molly Crabapple'ın muhteşem yeni kitabında kutlanan Bundizm tarihinin yeniden keşfedilmesinin yolunu açıyor.
Kendi Kaderini Tayin Hakkı ve Sınırları
AUkrayna, Filistin ve İran için ortak tema, bir halkın kendi kaderini tayin etme hakkıdır . Bu, sosyalistlerin ön planda tutması gereken bir ilkedir; VI. Lenin için yeterince iyiydi . Sosyalistler, kapitalist ülkelerde demokratik hakların geliştirilmesinde her zaman öncü olmuşlardır ve içişlerindeki demokratik haklar mantıksal olarak dış politikadaki demokrasiye de uzanır - dolayısıyla ulusal kendi kaderini tayin etme hakkı. Bazı ulusların bu hakları nasıl kullandığını beğenmeyebiliriz, ancak çoğu zaman diğer bireylerin özgürlüklerini nasıl kullandıklarından da pişmanlık duyarız. Bu, özgürlüğe karşı olduğumuz anlamına gelmez.
Eğer emperyalist bir hegemon kendi sınırlarının dışındaki işlere karışacaksa, bu müdahale koşulsuz olarak ihtiyaç duyulan yerlere para ve maddi yardım göndermekle sınırlı kalmalıdır. Ukrayna'da, ulusun kendi kaderini tayin hakkının, ABD merkezli hegemonyanın tehlikelerine ilişkin endişelerin önüne geçtiğini söyleyebiliriz. Her halükarda, Ukrayna'ya verilen desteğin asıl faydalanıcısı Avrupa'dır.
Ulusların kendi kaderini tayin hakkının bir sonucu, ki bu ilke mantıksal olarak ve kaçınılmaz bir şekilde İsrail için de geçerli olacaktır, ulusların meşru egemenliğidir. Egemenliğin karanlık yüzü, ulusal hükümetlerin kendi vatandaşlarına karşı suç işleme özgürlüğüdür. Ayrıca, İsrail ve Filistin örneğinde açıkça görüldüğü gibi, ulusal kendi kaderini tayin etme hakları arasında bir çatışma da olabilir, bu nedenle ilke mutlak olamaz. Ancak göz ardı da edilemez. İsrail, tıpkı Kızıl Khmerler yönetimindeki Kamboçya için söylenebileceği gibi, kendi kaderini tayin etme hakkını kaybetmiştir.
Milletlerin ve halkların (Filistin de dahil olmak üzere) saldırganlıktan uzak olma haklarının iyi bir gerekçesi, dünya barışı içindir. Barışı, dış politika için ikinci sosyalist ilke olarak belirlerdim . Sosyalistler barışı sever; savaşın en büyük bedelini her zaman işçi sınıfı öder.
“Gerçekçiliğe” Karşı
OAskeri güç bir kenara bırakıldığında, diğer ekonomik saldırganlık türleri diplomasi yoluyla ele alınabilir. Trump'ın karışık zihninin bunları nasıl algıladığını bir kenara bırakırsak, gümrük vergileri ideal olarak her ülkenin aradığı yüksek katma değerli üretimi ülkeler arasında daha adil bir şekilde paylaştırmanın bir aracıdır. Aynı şekilde, yaptırımlara yol açan anlaşmazlıklar da güç kullanılmadan çözülebilir.
Yırtıcı uluslararası kredilendirme reforme edilebilir. Borçlar hafifletilebilir ve ödemeler daha katlanılabilir şartlara yeniden yapılandırılabilir veya tamamen iptal edilebilir. Trump'ın "Barış Kurulu" ile yerini almaya çalıştığı Birleşmiş Milletler gibi uluslararası diplomasi ve yardım kurumlarına destek güçlendirilebilir. Bunların çoğu liberal bir bakış açısıyla tutarlıdır, ancak bu onları işe yaramaz kılmaz.
Gümrük vergileri konusunda liberaller, hayali bir "serbest ticaret" lehine işçi sınıfına karşı tavır alma eğilimindedir. Sosyalistlere göre ise gümrük vergileri, özellikle iklim değişikliği bağlamında, yoksul ülkelerde ekonomik kalkınmaya yardımcı olan ve ekonomik sürdürülebilirliği destekleyen adil bir ticaret gündemine hizmet etmelidir.
Dış politika liberalizminden tartışmalı bir çıkış yolu, uluslararası ilişkilerde sözde realist okuldur. Son yıllarda bu düşüncenin en görünür kamuoyu temsilcileri, çoğunlukla İsrail ve Siyonist lobisine yönelik sert eleştirileriyle tanınan John Mearsheimer ve Stephen Walt olmuştur. Ancak "realizmin" altında yatan şey, ABD ulusal güvenliğinin şovenist ve temelden önceliklendirilmesidir; bu nedenle sosyalistler için uygun bir çerçeve değildir.
Ulusal kendi kaderini tayin hakkı, barış ve uluslararası işçi sınıfı dayanışması olmak üzere üç temel sosyalist ilke bir çıkış yolu sunmaktadır.
Gerçekçilerin, liberallerden daha iyi argümanlara sahip olma eğiliminde oldukları doğrudur; zira liberaller, iyilik yapma dürtüsü ile ulusal gücün gerçekleri arasında sıkışıp kalmışlardır. Gerçekçilerin askeri maceracılığa karşı şüpheciliği ve sert yaklaşımı daha ikna edici olmuştur. Ancak bu kısıtlama, süper güç statüsü için Amerika Birleşik Devletleri'nin açık bir rakibi olan Çin ile tırmanan bir çatışma durumunda tersine dönebilir.
Uluslararası işçi sınıfı dayanışması, dış politikanın üçüncü temel sosyalist ilkesi olarak önerimdir. Ancak bu fikir, şu anda işçilerin güvenlik için kendi hükümetlerine bağımlı olmaları gerçeğiyle yakın vadede sekteye uğramaktadır. Bu bağlamda, en doğru duruş, müdahale etmeme ve barış anlamına gelen ulusal kendi kaderini tayin hakkını savunmaktır.
Sosyalizm Liberalizmi Neden Yener?
LLiberaller, hükümetin başka yerlerdeki yanlışları düzeltmesini görme arzusuyla hareket etme eğilimindedir. Sonuç olarak, insani müdahale çağrılarına kanarlar. Ayrıca, saçma bir bahaneyi kötü niyetle motive edilmiş açık bir yalan olarak adlandırmakta isteksizdirler. Ve vatanseverlik kaygılarıyla, sömürücü ekonomik planlara dayanan dış politikaları göz ardı ederler. Siyonizmdeki, özellikle Yahudiler için felaket niteliğindeki eğilimi henüz anlayamadılar. (Görünüşe göre sağ kanattan bazıları anlamış: Güney Afrika'daki eski ABD Büyükelçisi Patrick Gaspard, Biden yönetiminden Gazze konusunda MAGA neo-faşisti Joe Kent'in son protestosuna eşdeğer bir istifa olmadığını belirtti.)
Bu açıdan bakıldığında, sosyalistler, klişelerin aksine, hükümet ve politikacılar konusunda genellikle çok daha gerçekçidirler. Liberaller hayalperesttir ve ABD dış politikası, hepimizin uyanması gereken bir kâbustur.
Ulusal kendi kaderini tayin hakkı, barış ve uluslararası işçi sınıfı dayanışması olmak üzere üç temel sosyalist ilke bir çıkış yolu sunmaktadır. Öte yandan liberaller, insani müdahaleye yönelik vatansever umutlar (ki bunlar her zaman boşa çıkar) ve barış arzusu arasında sıkışıp kalırlar; ayrıca ticaret politikasının işçi sınıfının çıkarlarıyla olan ilişkisini de hesaba katmazlar. Bu arada, ticaret politikası, ticaret anlaşmalarının işçi hakları bileşenlerini destekleyerek, ticaret ortaklarımızın ülkelerindeki işçilere fayda sağlayabilir; liberaller genellikle bu konuda uykudadırlar.
Görünüşe göre, dış politika için sosyalist ilkelerin Trump seçmenleri arasında bile bir miktar karşılık bulması mümkün. İran savaşı konusundaki görüş ayrılıkları iyi biliniyor. Neo-izolasyonculukları, hegemonik zorunluluğa ve "sonsuz savaşlara" karşı sosyalist muhalefetle örtüşüyor. Demokratların serbest ticareti benimsemesi de işçi sınıfından Trump seçmenleri arasında onlara hiçbir fayda sağlamıyor.
Barış odaklı bir dış politikanın önündeki en büyük engel, her siyasi görüşten seçmenin paranoyaya yatkınlığıdır. Bunun için hazır bir panzehir mevcuttur: Libya, Suriye, Irak ve İran'da iki partili ve Trumpçı dış politikanın yakın zamandaki açık başarısızlıkları. Afrika ve Filistin'deki devam eden soykırımların her zamanki skandal niteliğindeki ihmalinin yanı sıra, ABD dış politikasının alışılagelmiş reçetelerini baltalayan en önemli gerçek, maceracılığının kendi şartlarında başarısız olmasıdır.
Sosyalistler Kongre'deki etkilerini genişlettikçe, ABD dış politikası için kendine özgü bir gündem ortaya koymamız gerekecek; bu vizyon, hem MAGA'nın pervasız emperyalizminden hem de ana akım liberallerin beceriksiz emperyalizminden farklı olmalı.
Sol, ABD'nin felaket niteliğindeki dış politikasına bir alternatif ortaya koymalıdır. Ulusal kendi kaderini tayin hakkı, barış ve uluslararası işçi sınıfı dayanışması olmak üzere üç temel sosyalist ilke bir başlangıç noktası sunmaktadır. (Saul Loeb / AFP via Getty Images)
BENAmerika Birleşik Devletleri'ndeki ana akım haber kuruluşları ve siyasi yorumcuların sosyalistleri "çok liberal" veya basitçe "ilerici" olarak tanımlamaları ya da demokratik sosyalistler ile geniş sol görüşlü diğerleri arasında ideolojik çizgiler çizmenin ne anlama geldiği konusunda kafa yormaları yaygındır. Aslında, ciddi farklılıklar vardır; sosyalistlerin kamuoyuna açıkça ifade etmeleri ve netleştirmeleri gereken farklılıklar. Aynı zamanda, Amerika Demokratik Sosyalistleri (DSA) hızla büyürken, bazı yorumcular DSA'nın genel kabulden en uzak pozisyonlarını vurgulamayı tercih etmektedir.
Daha önce iç ekonomi politikası söz konusu olduğunda sosyalistler ve liberaller arasında bir ayrım yapmaya çalışmıştım . Peki ya dış politika? Burada bu alan için sosyalist bir gündem öneriyorum. Yine, amaçlarımdan biri, ABD'nin diğer ülkelerle ilişkileri söz konusu olduğunda sosyalist bir yaklaşımın liberal bir yaklaşımdan nasıl farklı olacağını göstermektir.
Sosyalistler, kentsel seferberlikler ve Kongre'deki Squad ve DSA müttefiki bloğun büyümesiyle birlikte Amerika Birleşik Devletleri'nde iktidar pozisyonlarına doğru ilerlerken, "ulusal güvenlik" organlarının en son açılacak olanlar arasında olmasını bekleyebiliriz. Tarihsel olarak, bu organlar önemli ölçüde özerkliğe sahip olmuş ve demokratik hesap verebilirliğe en az duyarlı olmuşlardır. Her iki partiden başkanların, Kongre'nin onayı olmadan (ki bunun anayasal bir ayrıcalık olduğu söylenir) diğer ülkelere karşı silahlı düşmanlık başlatmalarının kolaylığı kötü şöhret kazanmıştır. Yine de, artan siyasi güçle birlikte, solun dış politikada ciddi bir rol oynaması için fırsatlar da ortaya çıkacaktır.
II. Dünya Savaşı Sonrası ABD Dış Politikasını Anlamak
T1970'lerde, efsanevi Church Komitesi'nin Merkezi İstihbarat Teşkilatı (CIA), Federal Soruşturma Bürosu (FBI) ve diğerleri tarafından işlenen bitmek bilmeyen bir dizi kirli işi ortaya çıkardığı bir an yaşandı. Bu ifşaat 1975-76 yıllarında gerçekleşti ve Senatör Frank Church, günümüzde bir eyaletin olabileceği en aşırı sağcı eyalet olarak kabul edilen Idaho'dan geliyordu.
Daha geriye gidersek, 1956'da Cumhuriyetçi başkan Dwight D. Eisenhower, Mısır'ın Süveyş Kanalı'nı millileştirmesinin ardından (ki bu kesinlikle Mısır'ın hakkıydı) İngiliz ve Fransız emperyalist entrikalarına ABD'nin desteğini engellediği bir an yaşanmıştı. Ancak bu istisnalar dışında, ABD önderliğindeki Batı emperyalizmi II. Dünya Savaşı'ndan beri serbestçe hareket etmiştir.
İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana ABD dış politikasındaki en önemli gizli amaç, dünya hegemonyası olmuştur.
Sol için temel ikilem, hükümetimizin ordusunun yardımıyla gerçekleştirmesini umduğumuz iyi işlerin, hayırsever eylemlere hiçbir ilgi göstermeyen bir devletin sorumluluğunda olmasıdır. Özgürlükçü bir arkadaşım, (kapitalist) devletin herhangi bir müdahalesinin, alçakça ve gizli amaçlarla zehirleneceğinin kaçınılmazlığını bana vurguladı.
Tezim şu ki, II. Dünya Savaşı'ndan bu yana ABD dış politikasındaki en önemli gizli amaç, George Kennan'ın meşhur " X Maddesi "nde somutlaşan ve daha dar ekonomik kaygıların önüne geçen dünya hegemonyasıdır. ABD ulusal güvenliğinin yarı özerk kurumları da bu amaca adanmış olup, İngiliz ve Fransız imparatorluklarının dağılmasının ardından oluşan boşlukları doldurmak için hızla çalışmaktadır.
Liberalizm, hegemonya zorunluluğuna duyulan sempatiyle tehlikeye girer. Bunun en bilinen örneklerinden biri, Başkan Bill Clinton'ın Dışişleri Bakanı Madeleine Albright'ın Amerika Birleşik Devletleri'ni "vazgeçilmez ulus" olarak nitelendirmesidir. Başka bir deyişle, hegemonya elzemdi.
Demokrat Parti'nin bir diğer dış politika uzmanı ve eski insan hakları aktivisti Samantha Power, ünlü kitabı " Cehennemden Gelen Bir Sorun" da , daha müdahaleci bir ABD dış politikası savunmak için soykırım kartını kullandı. Ancak Gazze'de cehennem çöktüğünde ve Bayan Power'ın bir şeyler söyleme şansı olduğunda, 2024'teki katliama verdiği yanıt çadır göndermek oldu .
Biden yönetimi, Gazze yerle bir edilirken oyalanıyordu. Ayrıca, Barack Obama'nın İran'la yaptığı anlaşmanın yeniden canlandırılması konusunda da tereddüt etti; bu da Donald Trump'ın göreve döndüğünde ülkeyle düşmanlık başlatmasını muhtemelen kolaylaştırdı. Elbette, George W. Bush yönetimi altında, Irak'taki "kitle imha silahları" (KİS) hakkındaki alevli yalanlar vardı; şimdi bu yalanlar Başkan Trump tarafından İran'la ilgili olarak absürt bir biçimde tekrarlanıyor. Bu arada, ABD'nin Irak'tan çekilmesi, bu alanı sözde düşmanımız İran'a açık bıraktı. Kimse dış politikanın mantıklı olması gerektiğini söylemedi.
Sosyalistler ve Müdahalecilik
Solun daha dar, varsayılan duruşu, Amerika Birleşik Devletleri veya müttefiklerinin askeri müdahalesine topyekûn karşı çıkmaktır. Liberal müdahale yanlılarının tavrı ise müdahale etmemenin dehşetini abartmaktır. Bu gerekçeler genellikle asılsızdır. Tarihsel olarak, büyük bir gücün her saldırısı, genellikle yanlış olan, önceden verilmiş bir zarar veya üstün bir insani amaç iddiasıyla gerekçelendirilir.
Durumu daha da karmaşıklaştıran şey, güçlü bir ulusun askeri araçlara başvurmadan daha zayıf bir ulusa karşı saldırganlık gösterebileceği yolların olmasıdır. Bunlardan biri, hakkında çok şey yazılmış olan, borçlanmanın yırtıcı bir şekilde kullanılmasıdır . Bir diğeri ise sermaye ve ticaret mallarının hareketine yaptırımlar uygulanmasıdır. Şu anki tercih edilen silah ise gümrük vergileridir; ABD ve İsrail'in Ortadoğu'da sergilediği fiili, ölümcül güç kullanımından bahsetmeye bile gerek yok. Yaptırımların ve gümrük vergilerinin etkinliği tartışmalıdır. Ve şimdi Trump yönetimi, İran'da askeri gücünün bile her zaman inatçı bir hükümetten taviz koparamayacağını keşfediyor.
Sosyalistler, fırsat bulduklarında, en azından ABD'nin askeri müdahalesine yönelik her türlü önerinin önüne yüksek bir standart koyacaklardır. Saldırganlığın altında yatan motivasyonları göz ardı eden liberal bahanelere başvurmayı reddetmeliyiz. Irak hakkındaki tartışmalarda bunların birçoğunu gördük: Bush yönetimi savaşı yetkin bir şekilde yürütemedi. Kitle imha silahları arayışına devam edilmesine izin verilmeliydi. Müttefiklerin işbirliğini sağlayamadık. Bush, Kongre'den gerekli onayı alamadı.
Sosyalistler, ABD'nin askeri müdahalesine yönelik her türlü öneriye en azından yüksek bir standart koyacaklardır.
Şimdi eleştirinin tercihi "Başkan Trump'ın hiçbir planı yok" şeklinde; ayrıca benzin fiyatlarındaki artışı siyasi puan kazanmak için kullanma çabalarını da görüyoruz. İran saldırılarına yönelik zayıf eleştirilerde bulunan sözde Trump karşıtı seslere karşı temkinli olmalıyız. Sorun, bir son oyunun olmaması, İsrail'in savaşa ortak olması, hedefler için sürekli değişen bahaneler veya MAGA ulusal güvenlik liderlerinin gösterisi değil.
Trump'ın gerçekten de bir planı var: güç gösterisi yapmak, ortalığı havaya uçurmak, insanları öldürmek ve Douglas MacArthur'un ikinci gelişi gibi poz vermek. Bu durum, başkanın dengesiz kişiliğine ve zayıf zekasına indirgenmiş gibi görünebilir, ancak gerçek şu ki, her iki partiyi de yönlendiren ABD dış politika kurumu, 1950'lerde Başbakan Muhammed Musaddık'ın yükselişinden ve daha sonra Şah liderliğindeki ABD kukla rejiminin düşüşünden bu yana, on yıllardır İran'ı hedef almıştır.
Savaş karşıtı liberaller, Trump'ın İran macerasına yönelik eleştirilerin daha az militarist ABD müttefiklerinden gelmesini umarken, İran'ın nükleer silah edinmesinin engellenmesi gerektiği yönündeki iflas etmiş söylemin tekrarlanmasıyla hayal kırıklığına uğradılar. Müttefikler ayrıca, tıpkı ABD'deki merkezci veya şirket yanlısı Demokratlar gibi, Trump ve İsrail devletinin Orta Doğu'daki entrikalarına yönelik eleştirilerinde de zayıf kaldılar.
Petrol savaşları mı?
OABD'nin saldırganlığına dair ortaya atılan teorilerden biri, doların uluslararası rezerv para birimi statüsünün Irak veya İran gibi petrol ihracatçıları tarafından tehlikeye atılacağı düşüncesidir. Ancak dünya ticareti zaten sadece dolarla değil, çeşitli para birimleriyle yürütülmektedir ve dünyanın geri kalanı -özellikle Çin Halk Cumhuriyeti- ABD'ye kıyasla ekonomik olarak büyümeye devam ettikçe bu durum giderek daha da belirginleşecektir. Büyük miktarda dolara sahip ülkeler ayrıca, doların değer kaybetmesi durumunda (ki bu, başka bir para birimi lehine ellerindeki doları azaltmaya çalışmaları halinde gerçekleşecektir), kendi servetlerinin de zarar göreceği ikilemiyle karşı karşıyadır.
Mars'a gitmeyi hayal eden çılgın milyarderler hakkındaki boş laflardan başka, mevcut rejimi açıklayan kapsamlı bir hikayemiz yok.
Basitleştirilmiş ekonomik açıklamalar, uzun zamandır sol kanat dış politika tartışmalarını daha geniş anlamda olumsuz etkiliyor. Geçmişte, Vietnam Savaşı'nın Güneydoğu Asya'dan kauçuk ihracatının kontrolü için yapılan bir mücadele olduğu öne sürülmüştü. Kosova'da ise Batı güçlerinin göz diktiği muazzam mineral kaynaklarından bahsedilmişti . Afganistan'da ise asıl meselenin bir petrol boru hattı olduğu söylenmişti .
Şimdi her şeyin petrolle ilgili olması gerekiyor. Bu belki Trump için geçerli olabilir, ama onun bilgisiz olduğunu biliyoruz. Petrolün önemi abartılabilir. Birincisi, rüzgar, güneş ve hatta nükleer enerji daha ekonomik ve güvenli olabileceğinden, dünya fosil yakıtlardan uzaklaşıyor. İkincisi, Amerika Birleşik Devletleri'nin kendisi net bir fosil yakıt ihracatçısıdır. Üçüncüsü, petrol çıkarımının büyük bir kısmı kârlılık açısından bıçak sırtında yer alıyor: dünya fiyatındaki sınırlı bir değişim, yüksek maliyetli çıkarım operasyonlarını işsiz bırakıyor ve bu da doğal olarak yatırımı sınırlıyor. Dördüncüsü, yeni çıkarıma yatırım zaman alıyor ve büyük, önceden yapılan sabit maliyetlere tabi oluyor ve bu maliyetler batık maliyetlere dönüşüyor. Petrol ve doğalgaz çıkarımına yatırım, yukarıda belirtilen engeller ve belirsizlikler nedeniyle caydırılıyor; bir musluk gibi açılıp kapatılamaz.
ABD saldırganlığının bu klasik ekonomik açıklaması, Trump'ın açıkça çıkarcı Venezuela girişimiyle yeniden gündeme geldi. ABD müdahalelerinin hedef aldığı tüm ülkelerde, fosil yakıt sömürüsü fırsatları da dahil olmak üzere, ticari fırsatların var olduğundan şüphe duymamalıyız. Ancak, sermayenin geniş çıkarlarının dayandığı hegemonya politikası, hepsinin üzerinde yükseliyor. Bu temel analitik çerçeve, sosyalistleri liberallerden ayırıyor.
Bugün Donald Trump, Batı emperyalist hegemonyasının, ekonomik faktörlere dayanan ve tarihsel önceliğini oluşturan temel ilkeyi, kişisel egemenliğine, servetine ve sınırsız hareket özgürlüğüne indirgemiş gibi görünüyor. Mars'a gitmek isteyen çılgın milyarderler hakkındaki boş laflardan başka, mevcut rejimi açıklayan kapsamlı bir hikayeden hala yoksunuz. Belki de onların etkisi, kripto para yatırımcıları, Körfez monarşileri ve İsrail'in saldırganlığıyla birlikte, Trump ve ABD dış politikası üzerinde sanıldığından daha fazla bir etkiye sahip.
Müdahale karşıtlığına istisna mı?
WVarsayılan müdahale karşıtlığına istisnalar hayal edebiliriz. Şu anki en büyük istisna Ukrayna. Kimse Ukrayna'daki Ruslara karşı NATO birliklerini göndermeyi önermiyor, ancak diğer yardım türleri desteklendi. Ukrayna yardımı tartışmasını burada çözmeye çalışmayacağım, sadece yardım için meşru bir Rus emperyalist karşıtı gerekçe olduğunu iddia edeceğim. Sosyalistler muhtemelen bu konuda bölünmüş kalacaklar. Ukrayna'ya füze göndermek ile ABD askerlerini Ukraynalıların yanında savaşmaya göndermek arasında ince bir çizgi var. (İkincisinin de gizlice, yarı resmi eğitmenler ve operatörler şeklinde devam ettiğinden şüphe duymuyorum.)
Daha geniş mesele, bir yandan Rusya Federasyonu, diğer yandan da Trump'ın NATO ittifakına duyduğu küçümsemeyle tehdit edilen Avrupa'nın kaderidir. Avrupa, tüm kusurlarına rağmen, Rusya, Hindistan, Türkiye, Macaristan, İsrail, Filipinler ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki neo-faşist eğilimlerin tam aksine, dünyadaki sosyal demokrasinin başlıca kalesidir. Solun NATO'ya olan takıntısı bu gerçeği göz ardı etme eğilimindedir. Avrupa, ABD hegemonyası için tercih edilebilir bir rakip olarak da düşünülebilir; Trump yönetiminden kesinlikle daha iyi bir seçenek olacaktır.
Diğer bir sorun da İsrail. Artık liberal, hele ki sosyalist bir Siyonizm için geçerliliğini yitirmiş durumda. Yetmiş binden fazla insanın öldüğü ve her geçen gün yeni vahşetlerle bu sayının arttığı gerçeği tartışılmaz. İşçi Siyonizminin siyasi çöküşü, Molly Crabapple'ın muhteşem yeni kitabında kutlanan Bundizm tarihinin yeniden keşfedilmesinin yolunu açıyor.
Kendi Kaderini Tayin Hakkı ve Sınırları
AUkrayna, Filistin ve İran için ortak tema, bir halkın kendi kaderini tayin etme hakkıdır . Bu, sosyalistlerin ön planda tutması gereken bir ilkedir; VI. Lenin için yeterince iyiydi . Sosyalistler, kapitalist ülkelerde demokratik hakların geliştirilmesinde her zaman öncü olmuşlardır ve içişlerindeki demokratik haklar mantıksal olarak dış politikadaki demokrasiye de uzanır - dolayısıyla ulusal kendi kaderini tayin etme hakkı. Bazı ulusların bu hakları nasıl kullandığını beğenmeyebiliriz, ancak çoğu zaman diğer bireylerin özgürlüklerini nasıl kullandıklarından da pişmanlık duyarız. Bu, özgürlüğe karşı olduğumuz anlamına gelmez.
Eğer emperyalist bir hegemon kendi sınırlarının dışındaki işlere karışacaksa, bu müdahale koşulsuz olarak ihtiyaç duyulan yerlere para ve maddi yardım göndermekle sınırlı kalmalıdır. Ukrayna'da, ulusun kendi kaderini tayin hakkının, ABD merkezli hegemonyanın tehlikelerine ilişkin endişelerin önüne geçtiğini söyleyebiliriz. Her halükarda, Ukrayna'ya verilen desteğin asıl faydalanıcısı Avrupa'dır.
Ulusların kendi kaderini tayin hakkının bir sonucu, ki bu ilke mantıksal olarak ve kaçınılmaz bir şekilde İsrail için de geçerli olacaktır, ulusların meşru egemenliğidir. Egemenliğin karanlık yüzü, ulusal hükümetlerin kendi vatandaşlarına karşı suç işleme özgürlüğüdür. Ayrıca, İsrail ve Filistin örneğinde açıkça görüldüğü gibi, ulusal kendi kaderini tayin etme hakları arasında bir çatışma da olabilir, bu nedenle ilke mutlak olamaz. Ancak göz ardı da edilemez. İsrail, tıpkı Kızıl Khmerler yönetimindeki Kamboçya için söylenebileceği gibi, kendi kaderini tayin etme hakkını kaybetmiştir.
Milletlerin ve halkların (Filistin de dahil olmak üzere) saldırganlıktan uzak olma haklarının iyi bir gerekçesi, dünya barışı içindir. Barışı, dış politika için ikinci sosyalist ilke olarak belirlerdim . Sosyalistler barışı sever; savaşın en büyük bedelini her zaman işçi sınıfı öder.
“Gerçekçiliğe” Karşı
OAskeri güç bir kenara bırakıldığında, diğer ekonomik saldırganlık türleri diplomasi yoluyla ele alınabilir. Trump'ın karışık zihninin bunları nasıl algıladığını bir kenara bırakırsak, gümrük vergileri ideal olarak her ülkenin aradığı yüksek katma değerli üretimi ülkeler arasında daha adil bir şekilde paylaştırmanın bir aracıdır. Aynı şekilde, yaptırımlara yol açan anlaşmazlıklar da güç kullanılmadan çözülebilir.
Yırtıcı uluslararası kredilendirme reforme edilebilir. Borçlar hafifletilebilir ve ödemeler daha katlanılabilir şartlara yeniden yapılandırılabilir veya tamamen iptal edilebilir. Trump'ın "Barış Kurulu" ile yerini almaya çalıştığı Birleşmiş Milletler gibi uluslararası diplomasi ve yardım kurumlarına destek güçlendirilebilir. Bunların çoğu liberal bir bakış açısıyla tutarlıdır, ancak bu onları işe yaramaz kılmaz.
Gümrük vergileri konusunda liberaller, hayali bir "serbest ticaret" lehine işçi sınıfına karşı tavır alma eğilimindedir. Sosyalistlere göre ise gümrük vergileri, özellikle iklim değişikliği bağlamında, yoksul ülkelerde ekonomik kalkınmaya yardımcı olan ve ekonomik sürdürülebilirliği destekleyen adil bir ticaret gündemine hizmet etmelidir.
Dış politika liberalizminden tartışmalı bir çıkış yolu, uluslararası ilişkilerde sözde realist okuldur. Son yıllarda bu düşüncenin en görünür kamuoyu temsilcileri, çoğunlukla İsrail ve Siyonist lobisine yönelik sert eleştirileriyle tanınan John Mearsheimer ve Stephen Walt olmuştur. Ancak "realizmin" altında yatan şey, ABD ulusal güvenliğinin şovenist ve temelden önceliklendirilmesidir; bu nedenle sosyalistler için uygun bir çerçeve değildir.
Ulusal kendi kaderini tayin hakkı, barış ve uluslararası işçi sınıfı dayanışması olmak üzere üç temel sosyalist ilke bir çıkış yolu sunmaktadır.
Gerçekçilerin, liberallerden daha iyi argümanlara sahip olma eğiliminde oldukları doğrudur; zira liberaller, iyilik yapma dürtüsü ile ulusal gücün gerçekleri arasında sıkışıp kalmışlardır. Gerçekçilerin askeri maceracılığa karşı şüpheciliği ve sert yaklaşımı daha ikna edici olmuştur. Ancak bu kısıtlama, süper güç statüsü için Amerika Birleşik Devletleri'nin açık bir rakibi olan Çin ile tırmanan bir çatışma durumunda tersine dönebilir.
Uluslararası işçi sınıfı dayanışması, dış politikanın üçüncü temel sosyalist ilkesi olarak önerimdir. Ancak bu fikir, şu anda işçilerin güvenlik için kendi hükümetlerine bağımlı olmaları gerçeğiyle yakın vadede sekteye uğramaktadır. Bu bağlamda, en doğru duruş, müdahale etmeme ve barış anlamına gelen ulusal kendi kaderini tayin hakkını savunmaktır.
Sosyalizm Liberalizmi Neden Yener?
LLiberaller, hükümetin başka yerlerdeki yanlışları düzeltmesini görme arzusuyla hareket etme eğilimindedir. Sonuç olarak, insani müdahale çağrılarına kanarlar. Ayrıca, saçma bir bahaneyi kötü niyetle motive edilmiş açık bir yalan olarak adlandırmakta isteksizdirler. Ve vatanseverlik kaygılarıyla, sömürücü ekonomik planlara dayanan dış politikaları göz ardı ederler. Siyonizmdeki, özellikle Yahudiler için felaket niteliğindeki eğilimi henüz anlayamadılar. (Görünüşe göre sağ kanattan bazıları anlamış: Güney Afrika'daki eski ABD Büyükelçisi Patrick Gaspard, Biden yönetiminden Gazze konusunda MAGA neo-faşisti Joe Kent'in son protestosuna eşdeğer bir istifa olmadığını belirtti.)
Bu açıdan bakıldığında, sosyalistler, klişelerin aksine, hükümet ve politikacılar konusunda genellikle çok daha gerçekçidirler. Liberaller hayalperesttir ve ABD dış politikası, hepimizin uyanması gereken bir kâbustur.
Ulusal kendi kaderini tayin hakkı, barış ve uluslararası işçi sınıfı dayanışması olmak üzere üç temel sosyalist ilke bir çıkış yolu sunmaktadır. Öte yandan liberaller, insani müdahaleye yönelik vatansever umutlar (ki bunlar her zaman boşa çıkar) ve barış arzusu arasında sıkışıp kalırlar; ayrıca ticaret politikasının işçi sınıfının çıkarlarıyla olan ilişkisini de hesaba katmazlar. Bu arada, ticaret politikası, ticaret anlaşmalarının işçi hakları bileşenlerini destekleyerek, ticaret ortaklarımızın ülkelerindeki işçilere fayda sağlayabilir; liberaller genellikle bu konuda uykudadırlar.
Görünüşe göre, dış politika için sosyalist ilkelerin Trump seçmenleri arasında bile bir miktar karşılık bulması mümkün. İran savaşı konusundaki görüş ayrılıkları iyi biliniyor. Neo-izolasyonculukları, hegemonik zorunluluğa ve "sonsuz savaşlara" karşı sosyalist muhalefetle örtüşüyor. Demokratların serbest ticareti benimsemesi de işçi sınıfından Trump seçmenleri arasında onlara hiçbir fayda sağlamıyor.
Barış odaklı bir dış politikanın önündeki en büyük engel, her siyasi görüşten seçmenin paranoyaya yatkınlığıdır. Bunun için hazır bir panzehir mevcuttur: Libya, Suriye, Irak ve İran'da iki partili ve Trumpçı dış politikanın yakın zamandaki açık başarısızlıkları. Afrika ve Filistin'deki devam eden soykırımların her zamanki skandal niteliğindeki ihmalinin yanı sıra, ABD dış politikasının alışılagelmiş reçetelerini baltalayan en önemli gerçek, maceracılığının kendi şartlarında başarısız olmasıdır.
Jakobin
Jacobin, Amerikan solunun önde gelen seslerinden biri olup, siyaset, ekonomi ve kültür konularında sosyalist bakış açıları sunmaktadır.
Bunlar da ilginizi çekebilir
Trump, Putin ve Şi'den dört maddelik deklarasyon
ABD, Rusya ve Çin arasındaki görüşme 4 maddelik deklarasyonun imzalanmasıyla sona erdi. Dünyanın dört bir yanında askeri, siyasi, ekonomik hegemonya ve rekabet halinde olan emperyalist devlet liderleri, dünyaya barış ve istikrar getireceklerini ileri sürdü.
11 saat önceUkrayna-Rusya savaşı bitmiyor
Medyascope Yayın Yönetmeni Ruşen Çakır, Ömer Taşpınar ve Gönül Tol, Transatlantik programında Rusya-Ukrayna savaşındaki son durumu, barış ve ateşkes ihtimallerini, ABD'nin dış politikasını ve Avrupa'nın güvenlik politikalarını değerlendiriyor.
2 gün önceFransa’da yeniden grev: Emekçiler ve öğrenciler bir kez...
Fransa'da hükümetin maaş endeksi artışını reddetmesi üzerine kamu emekçileri greve çıktı. Lise ve üniversite öğrencilerinin de desteğiyle ülke genelinde eylemler düzenlendi. Fransa’da gençlik mücadelesi ve emek hareketi bir kez daha sokakta buluşuyor.
2 gün önce





Yargıtay'da kaybolan dosya ile Gürsel Tekin'in alakası var?