Abdullah Güler kadar anlayışlı olsak yeter
Bu geç kalmış yazı için editörden özür dileyerek ve bu anlamlı dosyada yer alma şansı yakalamış olmaktan gurur duyduğumu belirterek başlamak isterim. Yazının; Öğretmen Sendikası’nın son eylem sürecinin kısa bir değerlendirmesi, direniş sürecinden de yola çıkarak emek hareketine dair eleştiri ve özeleştirilerimiz, emek cephesine dair genel bir bakış ve sonuç olarak adlandırabileceğim üç bölümden oluşacağını okuyucuya kolaylık sağlamak adına önden ifade ediyorum. Bir yaz daha şükür ki eylemsiz geçmedi
05/11/2026 21:25 | Son Güncelleme : 19/11/2026 22:26 | Okunma Sayısı : 40 | Super Admin
Abdullah Güler kadar anlayışlı olsak yeter:
“Siz asgari ücret düzenine savaş açmışsınız!”
Hüseyin Aksoy
..Git, rüzgâr ile ateşe söyle nerede duracaklarını, bana değil...*
![]() |
Bu geç kalmış yazı için editörden özür dileyerek ve bu anlamlı dosyada yer alma şansı yakalamış olmaktan gurur duyduğumu belirterek başlamak isterim. Yazının; Öğretmen Sendikası’nın son eylem sürecinin kısa bir değerlendirmesi, direniş sürecinden de yola çıkarak emek hareketine dair eleştiri ve özeleştirilerimiz, emek cephesine dair genel bir bakış ve sonuç olarak adlandırabileceğim üç bölümden oluşacağını okuyucuya kolaylık sağlamak adına önden ifade ediyorum.
Bir yaz daha şükür ki eylemsiz geçmedi
Öğretmenlerin özel öğretim kurumlarındaki çalışma koşulları Öğretmen Sendikası’nın eylem planlarını tatil dönemlerine sıkıştırıyor. 30 Ağustos 2023'te başlayan yaz eylemlerini ertesi yıllar Öğretmenlik Meslek Kanunu döneminde 52 gün süren Meclis Parkı Nöbeti, ertesi yıl İstanbul'dan Ankara'ya uzanan ve geçilen şehirlerde kurumlar önünde eylemler de içeren Büyük Öğretmen Yürüyüşü, son olarak da bu yaz açlık grevini ve yüzlerce gözaltıyı barındıran Ankara Direnişi takip etti.
Son direnişi bazı köşe taşları üzerinden değerlendirmek istersek şu başlıklara yer verebiliriz:
Yasal sınırlarının kıskacında emek cephesi örgütlenemez
Öğretmen Sendikası 10 No’lu olarak adlandırılan ve 4 milyon işçinin içine tepildiği torba işkolunda yer alıyor. Bu işkolu birçok çalışma alanını kapsamasına rağmen Öğretmen Sendikası kendisini bir eğitim emekçileri sendikası olarak tanımlıyor ve aslında kendine işkolu içerisinde bir sınır çiziyor. İşkolunun genişliğini bir kolaylık olarak görmek yerine yaptığı eleştiriye göre bir örgütlenme çiziyor. Bununla birlikte kendisine çizilen “yasal” sınırı da tanımıyor. Resmi üye ya da resmi kapsamı umursamıyor. Tüm eğitim emekçilerini sendikanın parçası olarak görüyor. Bu yaz örgütlenen süreç de bir öncekiler gibi kendi içinde özgünlükler barındırmakla beraber bu bakış açısı bağlamında hepsinden farklı bir deneyimi de içeriyor. Sendika mülakat sürecinde çok basit bir uygulama hatası ile atanma hakkından mahrum edilen öğretmenlerin de talebini içeren bir söylemle alanlardaydı. İlk günden bu yana güvencesizliği durdurmak ve en güvencesiz eğitim emekçisinin sendikası olmak gibi söylemlerle kendini ifade eden Sendikanın bu noktada kendini bu iddialara dair test edebileceği bir süreç adım adım örülerek oluşturuldu. Mülakat mağduriyeti yaşayan öğretmenlerin eylem süreçlerinin başladığı noktadan itibaren öğretmenlerin yanında olan Sendika, adım adım öğretmenleri ve mücadeleyi kapsama kararlılığını ispatlayarak mülakat mağduru öğretmenleri "Hakkımızı Almadan Eve Dönüş Yok" sloganı ile, direnişin iki temel talebinden biri olan "Hak Edilmiş Atamalarımız Yapılsın" talebinin öznesi olarak alana çekmeyi başardı. Diğer tarafta "Taban Maaş ve Özlük Haklarımız" mücadelesini büyütmek isteyen özel öğretim kurumlarında çalışan öğretmenlerin varlığı ile iki temel ve öz talep Sendika bayrağının altında buluşturulmuş oldu. Bu iki talebi alanda birleştiren özelleştirme politikalarına bağlı öğretmen atamalarındaki düşüklük ve özel sektördeki olumsuz şartlardı. Yoksulluk ve güvencesizlik emekçiler için ortak bir problem. Mesele bu ortak problemin karşısında gerçek bir farkındalık yaratmak ve bu farkındalıktan doğan ortak bir direniş inşa edebilmek.
Ulus Meydanı'ndan Güvenpark’a, basın açıklamasından barikata
Yaşadıkları haksızlığın bir araya getirdiği mülakat mağduru öğretmenler memlekette eğitim ve emek cephesine dair mücadele veren bir kapıya sığınıp oranın tecrübe ve planına sadık kalmayı seçebilirdi. Bunun yerine kendi yollarını bulmaya çalışmaları sürecin özgünlüğü açısından anlaşılır olmakla beraber büyük bir boşluğu da ifade ediyor. Bu boşluk özellikle eğitim ve eğitimciler cephesine dair toplumda koşulsuz güven ifade eden bir inisiyatifin var olmadığı gerçeğini de gösteriyor. Böyle bir kitlenin bu zorlu süreci kazanıma ulaştırabilmesi için dayanışma ve destekten fazlasına ihtiyacını olduğunu tahmin etmek ise çok zor değil. Bu noktada mücadelelerinin ilk gününden itibaren öğüt vermek, kendini doğal adres göstermek, dayanışma sağlamak gibi yöntemlerinin yerine güvenlerini kazanarak öğretmenlere örgütlü bir tavrı işaret etmek koyulmalıydı. Öğretmenlerinin inisiyatifini kırmayan, üst bir akıl ile yol göstermek yerine gerçekliği açıkça ifade eden, onları sabırla ve dikkatle dinleyen, mücadelelerini tali bir alan olarak değil asli bir kavga olarak tarifleyen tavır bu güveni bir şekilde kazanabilirdi. Öyle de oldu. Öğretmen Sendikasının mülakat mağdurlarının eylemliliğe başladı günden itibaren onlarla kurduğu ilişki, daha önce özel öğretim kurumlarında çalıştığı dönemde sendikayı tanıyan mağdur öğretmenler ve birlikte başarırız iddiasına sahip çıkan öncüler planı harekete dönüştürdü. Özcesi "Öyle olmaz demek yetmez, öyle olmayacağının anlaşılmasına fırsat vermeli, akışına bırakmak olmaz burayı fikren kuşatmalı, nasıl olacağını anlatırken sözle eylem sabırla harmanlamalı" diyen arkadaşların emeğine sağlık ki mülakat mağduru öğretmenler haklarını alarak eve döndüler. Her şey olması gerektiği gibi olmadı, kazanıma bazı uygulama kusurları eklemlendi ama direnerek kazanan öğretmenler çok şeyi oldurmuş oldu. Ankara sokaklarını, parklarını, sendika önünü eylem alanına dönüştüren, yetkililerle sürekli bir görüşme trafiği kovalayan, siyasi partilerin il binalarını "nerede benim oyumun karşılığı” diyerek darlayan mülakat mağdurları kazandı.
Taban maaş talebinden geri adım yok
Alandaki diğer talep öncekine göre daha pişkindi fakat talebin gerçekleşmesinin önündeki engeller daha katmanlıydı. Eğitimin özelleştirilmesi, velilerin görece özel okul fiyatlarından memnun kılınması, patronların rahatı, diğer çalışma alanlarına sirayet edebilecek bir talebi görmezden gelme gibi “değerler” bir araya gelince özel öğretim kurumlarında çalışan eğitim emekçileri taban maaş talebi ile vurdukça ses çok yerden yankılanmaya devam ediyor. Talebin yakıcılığı ile açacağı yolun genişliği birleşince talep bir eğitim hakkı bayrağına dönüşüyor ve aslında sistemin içerisindeki derin bir krizi açık ediyor. Özelleştirme politikaları, bu politikalardan etkilenecek kitle gerçek bir direnişle bu duruma karşı koyana kadar bu kitleyi sularını daha fazla çıkarmak için preslemeye devam ediyor. Eğitim için de geçerli olan durum aslında bu. Kamuda eğitimin niteliği, eğitim alanının güvenliği ve uygunluğu giderek zayıflarken özel sektöre mahkûmiyet artıyor. Özel sektörde eğitim almak daha masraflı hale gelirken eğitimcilerin şartları kötüleşiyor. Bu noktada açlık grevinde işkence görmeye dayanan bir eylemliliği maaş talebi için değer miydi sorusuna muhatap etmek aslında bu tabloyu okuyamamaktan kaynaklanıyor. Eğitimin kimsece beğenilmeyen akışına başta her muhatabı kendi alanından gerçekçi bir gedik açmalı. Diğer türlü değerlendirmeleri, tespitleri aşmayan slogana indirgenmiş çıkışlar “puf” sesi çıkarmaktan öteye gitmiyor. Hayatımızın merkezindeki sorunları hayatımızın temel meselesi olarak örgütleyip bir karşı koyuş inşa etmediğimiz düzlemde genel bir muhalif olma dalgasında sürüklenip gidiyoruz. Bu sebeplerle taban maaş hakkı yüz binlerce eğitimcinin insanca çalışma koşulları için bir direniş olmakla beraber aynı zamanda eğitim düzenindeki çarpıklığa karşı büyütülen bir mevzidir. Bu mevzi büyüdükçe aslında asgari ücretin ortalama ücret konumuna geldiği bu dönemde asgari ücret ne olmalı kısmını tartışmanın yeterli olmadığı ve biz asgari ücrete çalışmayız karşı koyuşunun nasıl örgütlenebileceği kavranabilir. Meclis görüşmelerinde Adalet ve Kalkınma Partisi Grup Başkanı Abdullah Güler’in taban maaş talebini ilk kez dinlediğinde hemen cevaben “Siz asgari ücret düzenine savaş açmışsınız, işçi ile işveren arasındaki soruna dair devleti tercih yapmaya çağırıyorsunuz!” cevabı bu kavrayışın çok zahmet gerektirmediğini de gösteriyor. Yüz binlerce eğitimcinin asgari ücret dolaylarında maaşlarla çalıştığı, asgari ücret ile çalışanların toplam çalışana oranının hiç olmadığı kadar yükseldiği bir sistemin ve dönemin içerisinde taban ücret tek başına bir maaş iyileştirme tartışması değildir. Bu talebin emsal gösterileceği “kaygısı” da gayet yerindedir. Birkaç yıla kadar varlığı gündem bile olmayan bir emekçi kitlesini temsilen fiili bir toplu sözleşme masasının etrafına patronları, ilgili bakanlıkların yetkililerini toplamayı başaran bir sendika elbette böyle bir kaygıyı yaratabilir.
Belki de ne yapmamalı kısmını fazla ıskalıyoruz
Eylem sürecinin değerlendirmesinden ikinci başlığa geçerken bu değerlendirmeleri ilk başlıktaki canlı ve alanın rengini taşıyan bir süreçten süzdüğümüzü ifade etmek isterim.
Eylem süreçleri başta olmak üzere tüm süreçleri örerken elbette ne yapmalı kısmı aklımızın büyük kısmını dolduruyor. Ama bu kısımla birlikte ne yapmamalı kısmına biraz daha kafa patlatmamız gerektiği açık. Çünkü daha önce yapılanları yenilerken daha ileri bir hamle yapabilmenin tek yolu hatalardan sıyrılabilmek. O yüzden bu bakış açısını yakınımızda tutma konusunda kararlı durmaya çalışıyoruz. Ne yapmamalı kısmında bir süredir şu sorular ilk aklımıza gelenler oluyor:
Anlaşılmaz olduktan sonra en doğruyu söylemiş olmak ne kadar manalı?
Büyük ihtimal hiç. Hatta anlaşılmak bile sınırlı kalıyor. Anlaşılmak ve anlayanların kendi talepleri ile bizim taleplerimiz arasındaki ilişkiyi kurabileceği bir düzlemi kurabilmek gerekiyor. Aksi takdirde toplumsallaşma hedefi her zaman çok uzakta kalacak. Çünkü toplumsallaşmanın dayanışma bakış açısıyla yakalanması çok zor. Yakın dönemde toplumda gündem olan direnişlerinin görece daha fazla desteklenir oluşu ile toplumsallaşma noktasında geçmişin çıtasını pek de aşamamış olması biraz bununla ilişki. Toplumun bizi haklı bulması ya da bizimle özellikle acımız/ezilmişliğimiz üzerinden empati kurması yeterli değil. Toplumun bizim direnişimiz ile kendi hayatı ve talepleri arasında güçlü bir bağ kurabilmesi gerekiyor. Taban maaşın gelmesinin yolu elbette en başta meşru militan mücadele. Ama bunun yanına çocuğumu öğretmenler bu koşullarda çalışırken özel okula yollamayacağım diyen veliler, eğitim hakkımız gasbediliyor diyen öğrenciler eklendiğinde bambaşka bir etki oluşabilir. Bu kısımda çocuklarının talebi ile alana inen ve çocuğumun hakkını verin diyen annelerin varlığının yarattığı farkı görmek/göstermek çok önemliydi. Ama tek başına yeterli değil. Öğretmenlerin mücadelesinin eğitim mücadelesi olduğunu hissettirmek epeydir kimseye "nasip" olmuyor. Yoksa neredeyse her hanenin sorunu olan eğitim için verilen mücadeleler böyle yalnız ve yalıtık kalamaz. Buradan bir anlaşılamıyoruz serzenişi değil nasıl anlatacağız ödevi çıkarmalıyız. Bir de eğitim mücadelesi verdiğimize yani toplumun derdini çözecek bir gediği zorladığımıza insanları inandıracak bir dil ve eylem hali yaratmalıyız.
Cesaret taklit edilemez deniyor peki ya öfke edilebilir mi?
Çok zor. Eylem ve direnişlerde genel bir alışkanlıkla söz en yukarıdan kuruluyor. Bunda elbette sakınca yok. Sorun talebin öznesinin iddialarının altını dolduracak bir cesaret ve öfke ile kuşanmamış olması. Bu durum çok net şekilde birçok direnişte kendisini gösteriyor. Böyle olduğunda da talebin yakıcılığı toplumda empati duygusu yaratmaktan öte bir görev üstlenmiyor. Talebin basitliği, hayati oluşu ve karşılanmıyor oluşunun gerçekçi/makul bir sebebinin olmadığı duygusu başta öncüye ve kitleye geçmedikçe direnişte kararlılığın sağlanması pek kolay değil. Hayatımızın her alanına yönelik saldırılarla karşı karşıyayız evet. Bu saldırılara karşı verilen her mücadele aslında bir yaşam kavgası. Fakat mücadele içindekilerin verdikleri kavgayı bu bilinçle -bilinci gerekli duygulara da dönüştürerek- taşıyıp taşımaması mücadelenin hayat kavgası olup olmama halini de belirliyor. Doğal olarak bu hâl eylemin rengini, gücünü, inadını da belirliyor. Özne mutlaka alanda ve en önde olmalı, özne gerçekçi bir öfkeyi de mutlaka heybesinde taşımalı.
Siyaseti merkezi siyaseti izleyerek ya da onun güdümüne girerek üretmek marifet mi?
Hayır. Emek örgütlerinin siyasete bulaşmaması gerekir tezi elbette apolitik bir çağrı. Bu çağrıyı dikkate almak ya da bu çağrıya uymak bir hedef olamaz. Fakat son dönemde kendisini böyle bir etiketle görücüye çıkaran çokça sendika olması bir tesadüf değil. Emekçiler açısından bu etiketin bir karşılığı var. Bu karşılığın oluşmasında sendikaları salt menfaat örgütleri olarak tasarlayanlar kadar emek mücadelesinden doğan talepleri yükselterek merkezde yer alan çatışmayı işaret etmeye üşenenler de kabahatli. Emek örgütleri birer özlük hakkı bürosu elbette olmamalı fakat sendikalarla alakalı arama motorlarında en çok aratılan ifadenin de "x sendikası hangi partinin" şeklinde de olmaması gerekir. Bunu işçinin "cahilliği" ile açıklamaya kalkanlar bulunduğu noktadan iki adım öteye gidemez. Emekçi ile emeği sömürenlerin arasındaki çatışmayı talepleri büyüterek ve pes etmeden bu talepleri koşturarak göstermeye mecali olmayanların emekçiler arasından kendine yakın kitlelere seslenecek bir alana sıkışmaya razı olması pek şaşırtıcı değil. Bu duruma düşmemeyi hedeflemek zor olanı tercih etmek olarak tanımlanabilir. Yoksa bir beğeniye oynamak elbette işin kolayı.
Kadroları yıldıracak kadar merkeziyetçi ve bürokratik davranmak ile sürekli demokrasi şöleni tertiplemenin ortasını bulamamak sorunlu bir durum mu?
Başarılı yönetilen herhangi bir sistem, organizasyon, parti, sendika kusursuzlaşmalıdır. Buradan anlayacağımız üzere tüm yönetme şekilleri halen eksiklik ve hata barındırıyor. Bu durumun üstüne bir de yönetme kavramını yanlış kavrayış ve ortak bir amaç için bir araya gelinen örgütlenmelerde duyguların (hırs, rekabet, kıskançlık gibi duygular) devreye girmesi sorunumuzu büyütüyor. Bunların yanında birçok örgütlenmede özellikle tüm iradeyi ve gücü şahsında gören liderlik ile her süreci sürekli genişlemesi de beklenen bir demokratik ortam ile götürmek isteyen tavrın sorunu büyütmek için atbaşı yarıştığını rahatlıkla gözlemliyor ve ders çıkarmaya çalışıyoruz. Özeleştiri birçoğumuz için dedemizin-ninemizin resmi gibi odanın merkezinde duvarda yer tutuyor ama dönüp bakmıyoruz. Hatalar yapıcı ve dönüştürücü bir bakış açısıyla değil yukarı eleştirmek ya da aşağıya ayar vermek için tespit ediliyor. Bu ve bunlarla bağlantılı sorunlardan sıyrılmanın yolunu tüm mücadele alanlarında kovalamak zorundayız. Açık tartışmalar yapmak, dedikodu batağını kurutmak, kendimizi ve birbirimizi yeniden ve sürekli örgütlemek şart. Bunların çok küçük iddialar değil ama uğraşıyoruz.
Kazanmak gibi bir derdi olmayan kazanabilir mi?
Zor. Çok büyük belaya bulaştık uzun süredir: Tespitçilik ve protestoculuk. Halkı hak yola çağıran dervişler gibi dolanıyoruz. Doğruyu görüyor, yanlışın kokusunu alıyor ama değiştirmek için gereken iradeyi ve kararlılığı gösterme noktasında topu taca atıyoruz. Yönetmek, benzerlerimizle yan yana olmak, takvimi takip edebilmek, kuyruğu dik de tutabiliyorsak tadından yenmiyor.
Gerekli eforun bir kısmını da olsa gösterenlerin "yıldızlaşması" biraz da bu tıkanıklıktan. En temel özelliğimizi kaybettiğimizi hatırlamak hepimize iyi geliyor. Temel hedeften sapanlar hırsını, cüretini ve "çılgınlığını" kaybediyor. Yeniden tüm araçları ve stratejiyi temel noktaya güdümlemeyi alışkanlık edinmemiz gerekiyor: Kazanmak. Kazanmanın her türlüsü mübahtır demiyoruz elbette ama yola kazanmak için çıkmıyorsak yol nereye varacak?
Dil zihni zihin dili besler elbette ama söz ağızdan dosdoğru çıkmalı: Birleşe birleşe kazanacağız (Herhalde ya da her halde)
Başta söylediğim gibi emek cephesine genel bir bakış ve sonuçla bitiriyorum.
Direnişlerin sayısı çokça. Her gün bir yerden yeni bir direniş haberi geliyor neredeyse. Bu haberler bizde hala direnenler var fikrinin yanında başka bir şey daha düşündürmeli sanki: Sürekli ve aralıksız bir saldırı var!
Ee peki neden böyle oluyor? Her şey kötüye gidiyor ve durdurmaya gücümüz yetmiyor mu? İyilerin sayısı mı azaldı? Kötülük büyüdü ve güçlendi mi? Halkımız çok mu cahil? Bu masalsı soruların cevaplarını arayanlar bir masalın içinde yaşamaya devam edecek. Soruyu teke indiren bir gerçekçiliğe ihtiyaç var: Saldıranın cüreti nasıl kırılır?
Emek mücadelesinin merkezinde bir boşluk var. Bunu tarifleyen çokça değerlendirme yapıldı. Ama kaybımızın arkasından biraz fazla konuştuk. Dörtlünün (DİSK-KESK-TMMOB-TTB) yaşadığı daralmayı, eksiklerini bolca analiz ettik. Artık bu boşluğun nasıl dolacağına dair konuşmanın ve harekete geçmenin vakti geldi de geçti. Dörtlü içinde hala emek veren -geçmişi de bugünü de fekâdarlık ve yetkinlik ile bezeli- binlerce dostumuz var. Onlara artık buradan yürümeli diyeceğimiz bir yol açmak belki de en çok bize -eleştiri sahiplerine- düşüyor. Kimimizde kimin sorumluluk üstleneceğini bekler gibi bir hâl kimimizde bu işi ben yaparım diyerek eski kötü alışkanlıkları diri tutan bir tavır var. Bir direniş hattı ve bu hattın nasıl yürüyeceğini tariflemek, alametifarikalarımızı terk etmeden bir araya gelebilmenin olanaklarını konuşmak, kendiliğindenciliğe teslim olmadan ama dört başı mamur köşeli bir programın hemen mümkün olmadığını da bilerek yan yana gelmeliyiz. Zaman odak ve güç diye haykırıyor ve kendimizi kandırmayalım bu dağınıklıkla ve salt koşturmaca ile bunu yakalayamayız. Birbirimize nasıl destek olacağımızı bile zaman zaman bulamıyoruz, keşfedemiyoruz. Koca koca örgütler açlık grevindeyken binası önünde bayıltılana kadar dayak yiyen üyeleri olan genç bir eğitim sendikasının kapısını sizin için ne yapabiliriz sorusu ile çalıyorsa durumumuz maalesef budur. Bunda bir sitem görülmemeli, durumun gerçekliği açısından örnek olarak sunuyorum. Hepimiz için durum bu. Bizde durum böyleyken halk diye tariflediğimiz örgütsüz kitle hangi sürece nasıl dahil olacak? Hangi programın parçası ya da destekçisi olacak? Toplumsallaşmaya açık, direngen, toparlayıcı bir program ortaya koyabilir miyiz? Elbette. Buna niyeti olanların el kaldırırsa bittabi. İnsanların gerçekçi bir kavgadan başka bakacağı yer kalmadı, bunu doğru okuyanlar fırsat yanlış okuyanlar karamsarlık çıkarır. Haydi heyamola ile!
🔸 İki Şehri Hikayesi kitabında Madam Defarge karakteri bu sözü kendisini sağduyuya davet eden eşine cevaben söyler. Söz öfkenin sebebini açıklandıktan sonra söyleniyor ve bu öfkenin artık durdurulamaz olduğunu ifade ediyo
Bunlar da ilginizi çekebilir
Abdullah Güler kadar anlayışlı olsak yeter
Bu geç kalmış yazı için editörden özür dileyerek ve bu anlamlı dosyada yer alma şansı yakalamış olmaktan gurur duyduğumu belirterek başlamak isterim. Yazının; Öğretmen Sendikası’nın son eylem sürecinin kısa bir değerlendirmesi, direniş sürecinden de yola çıkarak emek hareketine dair eleştiri ve özeleştirilerimiz, emek cephesine dair genel bir bakış ve sonuç olarak adlandırabileceğim üç bölümden oluşacağını okuyucuya kolaylık sağlamak adına önden ifade ediyorum. Bir yaz daha şükür ki eylemsiz geçmedi
2 hafta önce6 kurumdan "Savaşa karşı sınıf savaşı" paneli
Alınteri, KÖZ ve Sosyalist Meclisler Federasyonu'nun (SMF) çağrısıyla Beyoğlu'nda bulunan Bağlam Yayınlarında "Ekim Devriminin mirası: Savaşa karşı sınıf savaşı" paneli düzenlendi. Panelde Alınteri, KÖZ, SMF, Ezilenlerin Sosyalist Partisi (ESP), Yeni Dünya için Çağrı (YDİ Çağrı) ve Yeni Komünizm adına sunumlar yapıldı. "Ekim Devriminin mirası: Savaşa karşı sınıf savaşı" panelinde Ekim Devrimini yaratan koşullar, emperyalist savaş karşısında kurulması gereken mücadele hattı ve devrimcilerinin kendi ülkelerinin burjuvazisine karşı savaşımının önemi tartışıldı
1 hafta önce‘Abdullah Öcalan sosyalist ideolojilere yönelik...’
French Internationalist Youth Üyesi Simon Tecklin, "Abdullah Öcalan’ın metinlerini okumak, 20’nci Yüzyıl’da sosyalizm mücadelesi veren önceki ideolojilere yönelik eleştirilerimle ilgili birçok soruya yanıt bulmamı sağladı" dedi.
1 ay önce



Yargıtay'da kaybolan dosya ile Gürsel Tekin'in alakası var?